Wat zie jij?

Wat zie jij?

Vaak reed ik er voorbij zonder er enige aandacht aan te besteden en dat zal menigeen ook zeker hebben gedaan. Totdat het licht en de stand van de zon er invloed op kreeg. De foto van de tunnelkas is gemaakt toen het windstil was en als gevolg daarvan kreeg je een rimpelloze spiegeling in het water. Die spiegeling maakte het zo dat je nu op de foto helemaal geen tunnelkas, maar iets heel anders kunt zien. 

Ik weet dat het een raar gezicht was, dat ik gehurkt in de berm zat om een foto te maken. Want ja, die pose trok de aandacht. Tijdens het fotograferen keek ik regelmatig maar eens om, met de bedoeling dat het goed met me ging en dat er niets aan de hand was. Want regelmatig merkte ik op, dat voorbijgangers toch vreemd opkeken en zich afvroegen: wat doet die nu? Of is dit de moeite waard om er een foto van te maken! Niks van aantrekken dus, zij zagen niet wat ik zag op dat moment!

De kassen op de andere foto veranderden door het licht van de zon in een soort van “tegen elkaar neergezette blokken”, een soort van winkelcentrum, warenhuis o.i.d.

Wat zie jij in deze foto’s?

Foto’s gemaakt op 16 maart en 20 april 2020

Corina Sas

Met goede bedoelingen

Met goede bedoelingen

Soms kom je wel eens in schuren waar de tijd stil heeft gestaan. Deze schuur is in de jaren 60 gebouwd: groot en modern voor die tijd! Dit soort schuren zijn zeer fotogeniek: er is van alles te zien! Zo’n schuur is echt een gebruiksgoed voor onderdak van b.v. vee, opslag voor veevoer, gereedschappen en landbouwwerktuigen. Ook een tractor stond er gestald. 

Bij het maken van de foto had ik alleen oog voor de tractor achter de schuifdeur, de schuifdeur die de helft van het tractorwiel bedekte. Niets is in scene gezet. Toen de foto eenmaal gemaakt en bewerkt was zag ik meer: de schuifdeur zat ook precies tot de helft van het raam welke zich boven de deur bevond. 

Schoonmaken was er al een lange tijd niet gedaan, maar zeker wel bedacht met goede bedoelingen. Tegen de muur leunde de ragebol op een roestige pen die uit de muur stak. De ragebol ooit eens met goede bedoelingen gekocht en gebruikt. Op de foto versleten en behangen met het spinrag die eigenlijk met de ragebol weggehaald moest worden.

Foto gemaakt op 13 april 2020

Corina Sas

Schuithok

Schuithok

Vele landbouwers gebruikten een schuit om via de waterwegen in de polder, naar hun akkerland te varen. Met het benodigde materiaal die ze nodig hadden gingen ze s’ morgens vroeg naar het land en kwamen s’ avonds thuis met hun oogst. Je hoorde de schuit al uit de verte aankomen, het herkenbare monotone geluid van de van de Lister- of Ferryman motor. Bij hun woning stond een bijna net zo’n grote schuur waar de landbouwer voor zijn schuit een beschutte plek had laten maken. Dit in de vorm van een overkapping of een schuithok: een schuthok voor de schuit.

Je ziet deze schuithokken of overkappingen vooral nog in de dorpen die aan de vaarroutes liggen en dan zelfs nog compleet met schuit.

Lees verder

En daar sta je dan

Hoeveel keer ik wel niet teruggegaan ben om deze foto te maken tot dat ik tevreden was? Je zult je afvragen waarom ga ik dan steeds terug? Dat heeft te maken met het beeld wat ik zie op mijn netvlies: zoals ik het zie wil ik het op de foto. Maar dat lukt niet altijd. De gele mosterdzaad bloemen op de voorgrond, niet te veel witte strepen van het fietspad op de foto, hoe lopen de lijnen van de tulpenvelden? Het lastigste was het hek boven op de dijk, ik moest zo staan dat de bovenkant van het hek net onder de boerderij kwam te zitten, want anders keek je door het hek en dat was het geen gezicht. Ja, ben soms best kritisch.

Lees verder

Dwaling

In een mooi kleurig tulpenveld zie je soms daarin een tulp van een andere kleur. Dit noemt men een dwaling. Een dwaling is een zaadje die tijdens het schoonmaken van de rooimachine, na het rooien van de tulpenbollen, toch is blijven zitten. Gebruik je de rooimachine weer voor een ander soort tulp dan kan het zijn dat dit zaad tussen de tulpenbollen van het andere soort komt. En zich zo vermengt.

Die dwalingen zijn juist mooi om te fotograferen. Ga er maar eens naar op zoek in het tulpenveld. Je zult je verbazen! Je ziet ze ineens “overal” staan. Bij het maken van foto’s kun je letten op symmetrie en/of ritme. Het lijkt eenvoudig maar vraagt veel geduld. Het kan soms een kleine stap naar links of rechts schelen. Op de foto zie je rode dwalingen in een veld van witte tulpen. Het grappige van deze foto is dat er in de verte beregend wordt en dat het lijkt alsof de waterstraal van de beregeningsinstallatie de kelk van de tulp vult. In de verte de witte vierkante vuurtoren “De Ven” met  de rode alpinopet.

Op de andere foto, hetzelfde tulpenveld maar dan één rode dwaling tussen de witte tulpen, de blauwe lucht op de achtergrond. Toepasselijke foto voor deze periode, rood, wit en blauw. De rode dwaling die als eenling tussen de eensgezinde staat zorgt voor verbinding: het is maar hoe je het bekijkt. 

foto’s gemaakt op 24 april 2019

Corina Sas

De tijd stond even stil

De tijd stond even stil

Vorige week rond 18.00 uur zag de lucht er best bijzonder uit. Er waren brede wolken strepen met daaronder aan de horizon een blauwe lucht. De zon ging die avond rond 21.10 uur onder en het zou nog wel de moeite waard kunnen zijn om even na het sporten nog wat plaatjes te schieten. Maar ja, of dat rond 20.00 uur nog zo is?  Ik nam toch maar mijn camera mee.

Lees verder

Saharastof

Afgelopen dinsdag, 12 april 2022, zorgde de wind vanuit Afrika voor Saharastof  in de hogere luchtlagen boven Nederland. Saharastof  zorgt altijd voor mooie gele en rode kleuren tijdens de zonsopkomst en zonsondergang. Ook de hoge bewolking en andere vervuiling zijn debet aan die fraaie kleuren. De zonnestralen reflecteren dan, bij  laagstand van de zon, op de hoge bewolking en het stof.Toch was de lucht die avond niet zo spectaculair toen ik bij het gemaal ‘Het Grootslag” van Andijk op de dijk stond. Een dikke bewolking kwam aandrijven en de zon zat er net boven. Maar als ik goed keek gebeurde er best veel in de lucht, niet  als ik richting de zon en de laag hangende bewolking keek, er gebeurde meer in de tegenovergestelde richting wat betreft de reflectie: de reflectie op de hoge bewolking en de “vervuiling”!Ik liep de dijk naar beneden, ben gaan zitten in het gras en keek over het IJsselmeer en naar de lucht. Er stond weinig wind, de meeuwen vlogen wat heen en weer en de meerkoeten en  eenden deden een wedstrijdje wie het snelst kon zwemmen. Een blauwe reiger stond verdekt opgesteld, maar vloog weg bij onraad. Toen bedacht ook een  aalscholver om weg te vliegen. En nam een aanloop op het water, om daarna op te stijgen.Het IJsselmeer leeft, zowel boven-, als op-  en natuurlijk ook in het IJsselmeer. Dit met een mooie warme gele gloed van de ondergaande zon.

Corina Sas

Corina Sas: Nostalgie

En daar stond ik op de brug van de Droge Wijmersweg, om de ondergaande zon te fotograferen. Onder die brug loopt een brede sloot die de Groote- en de Kleine Vliet met elkaar verbindt. Een mooie vaarroute van Onderdijk naar Medemblik. Hoe ik dat had bedacht om daar een foto te maken? Eigenlijk is daar een gewoon antwoord op: de foto is van 9 april 2017.

Lees verder

Wie het weet mag het zeggen

Wie het weet mag het zeggen

De maand maart was een droge en zonnige maand met zelfs heerlijke warme voorjaarsdagen. Velen hebben genoten van mooie zonsondergangen. En de vroege vogels onder ons, van de mooie zonsopkomsten. We kunnen ons gelukkig prijzen dat we vanaf de West-Friese Omringdijk dit kunnen aanschouwen. Zowel boven het Markermeer als boven het IJsselmeer.

Deze keer heb ik een heel andere plek uitgekozen. Moest op tijd zijn want anders ging de zon schuil achter de dijk en de bomenrij. Op het moment van het maken van de foto, spiegelt de zon in het moeraswater en raken de laatste zonnestralen nog net de rietpluimen die de herfst en de winter hebben overleefd. Een eend klimt nog even een stukje de dijk op om voedsel te zoeken. Als je goed kijkt zie je in de verte de contouren van een windmolentje en een pad dat naar beneden loopt. Dat windmolentje verraad dat deze plaat de Koopmanspolder bij Andijk is. De koopmanspolder waar tot 2012 schapen graasden. Nu is het een Achteroever waar je van 15 juli tot 15 oktober, mits je de hond thuislaat, in een deel ervan kunt wandelen. Een mooi stukje natuur: op de foto de zonsondergang boven de Koopmanspolder van Andijk, 17 maart 2022.

Corina Sas

Zo komen de tulpen aan hun kleuren, dacht ik.

Zo komen de tulpen aan hun kleuren, dacht ik.

Deze week  foto’s van alweer 3 jaar geleden. Zulke foto’s moet je koesteren! In 2019 lag er een akker  met tulpen tegenover mijn huis. Tulpen worden nooit ieder jaar op hetzelfde stukje grond gepland, het wisselt steeds met andere producten. Dit om de grond niet uit te putten van voedingsstoffen. Het was een warme lente dag, het land was erg droog en de tuinder was dan ook bezig om de akker te beregenen zodat de tulp goed kon groeien. Op het moment dat ik er langs liep zag ik de regenboogkleuren in de waterstraal. Dit kwam door de de stand van de zon en de plek van het waterkanon. Snel m’n camera gehaald en het land op, want dat moest op de foto! Het waterkanon bereikte met zijn straal  een groot gebied en verplaatste zich ook, dus wel oppassen! Nee het was niet wat je denkt: ik heb goed opgelet!

Lees verder

Reflectie in een raam: je blijft er naar kijken

Reflectie in een raam: je blijft er naar kijken

Het was begin maart 2020 dat ik op pad ging om foto’s te maken voor de onderwerpen van de Kernvisie Andijk. Dat is best leuk om te doen want ik wist nooit wat voor fotogenieke beelden  ik zou tegenkomen. En dan was ik  andere dingen aan het fotograferen dan waarvoor ik op pad zou gaan. Toen ging ik op pad voor het thema wonen.

Oude pandjes, boerderijen, vervallen schuurtjes, smalle straatjes van oost- naar west Andijk is zoveel te zien! Zo liep ik in een straatje waar ik een schuur ontdekte waar schapen in verbleven. ik keek door het raam: een gezellig en warm gezicht die wollige beesten. Leuk om een plaatje te schieten. Het raam was behoorlijk vuil dus het was “goed kijken” om die schapen een beetje leuk te portretteren. De zon stond laag en scheen in het raam. Toen ik anders begon te kijken, zag ik de oude huisjes aan de overkant als een spiegeling in het glas. Dat is een grappig gezicht!

Lees verder

West-Friesland ontwaakt

Het is al licht en de  maan is er nog, een prachtige grote sikkelmaan. Dat is ook de reden dat ik deze zondagochtend  in de auto stap. Halverwege de rit door de polder verlies ik de maan uit het oog. Wel zie ik het licht van de opkomende zon steeds meer oranje worden: waar zal deze opkomen? Bij de Oosterdijk aangekomen rij ik langs de vuurtoren. Wat is het rustig. Zie een paar hondenbaasjes hun viervoeter uitlaten, of toch andersom? Uitslapen is er niet bij voor deze baasjes. Rij verder langs de dijk en parkeer bij “Koppie Onder”. “Koppie Onder” is de naam van een zwemsteiger, waarvan je zo  het IJsselmeer in springt om daar heerlijk te gaan zwemmen. Inmiddels wel bekend in West-Friesland.

Lees verder

Eindelijk weer meer kleur! 

Eindelijk weer meer kleur! 

Je neemt een vel glad papier en verschillende kleuren waterverf. Het papier vouw je eerst dubbel met de hoeken netjes op elkaar en vouwt het daarna weer open. Je neemt dan een aantal kleuren verf, dat kunnen kleuren zijn  zoals  rood, geel, groen en blauw. Maar ook kleuren die weinig van elkaar verschillen: bv lichtgroen naar donker groen, of oranje, rood, paars. Net wat je leuk vindt. Je laat druppels verf van verschillende grootte en afstand vallen in die vouw. Je vouwt  het papier op de vouwlijn dubbel en wrijf met je hand verschillende richtingen op zodat de verf zich gaat verspreiden. Je vouwt het papier weer open en  ziet het resultaat. 

Lees verder

Van de storm Eunice is het ook genieten

Vrijdag 18 februari: storm Eunice raast over ons land. En dat hebben we geweten. Kon het niet laten om even achter dijk te gaan kijken. Rond 15.00 uur parkeer ik de auto onder aan de dijk om verder  te lopen naar het strandje van Andijk. Met de wind in de rug loop ik de dijk op. Zou ik het wel doen? Moet ook weer terug…

Bij het strandje aangekomen waait m’n bril van m’n neus. En die bril heeft dezelfde kleur als het zand. Ik denk gelijk aan de manier hoe je het beste wild kunt spotten. Wild heeft een schut kleur en als je kijkt over het land dan neem je ze sneller waar, dan als je gaat zoeken naar… Zo vond ik mijn bril ook gelukkig weer terug: kijkend over het zand. Mocht ik mijn bril niet terugvinden dan had ik voor me zelf al besloten om  zonder bril door te lopen.

Lees verder

De dooi is ingezet: dit maak je vast geen tweede keer mee!

Vorig jaar, 20 februari, reed ik de Zuiderdijk op toen de zon net tussen de bewolking even tevoorschijn kwam. Ik kon nog net een foto maken, wat leek op een zonsopkomst. Echt zonnig dag beloofde het die dag niet. Hoe zou zijn als de zonsopkomst wel te zien was?

Dus besloot ik de volgende dag weer op pad te gaan en dan maar hopen op meer geluk! En geluk had ik, want wat ik toen zag! Voordat de zon echt te zien was waren er vele kleuren: oranje, geel, roze. Zelfs het ijs in het Markermeer kleurde in de reflectie mee. Het was passen en meten in de zoeker om het “een beetje leuk” op de foto te kunnen krijgen. De sluierbewolking  zorgde voor een mooie weerkaatsing van het licht en maakten de mooie kleuren. Maar er was nog iets wat die kleuren zo bijzonder maakten, maar dat wist ik toen nog niet….

Lees verder

Als het heeft gesneeuwd … Deel II

ik neem jullie weer mee naar de korte winter van 7 t/m 14 februari 2021, een jaar geleden. Na die eerste dag van harde stormachtige wind en sneeuwval,  kwam er een periode van vorst. Die stevige wind en vorst maakte, langs het IJsselmeer, van  het opspattende water mooie ijssculpturen van de struiken, hekken en het riet. Ook  de keien langs het water werden meegenomen in de bevroren bouwwerken. De foto die ik heb gemaakt was langs de IJsselmeerkust bij Medemblik. Bewolking kwam opzetten en vormde een bijna overeenkomstig geheel met de ijssculpturen. Zo waren er langs die waterlijn richting  Enkhuizen zeker ook mooie ijssculpturen te zien. 

Lees verder

Als het heeft gesneeuwd … 

Links de Proefpolder en recht het IJsselmeer


Vorig jaar op 7 februari startte de winter met flinke sneeuwval en een stevige oostenwind. Die wind maakte op vele plekken in het dorp flinke sneeuwduinen. Op sommige wegen was er geen doorkomen meer aan. Ben die dag tijdens de sneeuwbui op pad gegaan en heb een wandeling gemaakt boven op de Westfriese Omringdijk in Andijk. Gestart bij de Hoekweg, met de wind in de rug, richting de haven. Vanaf de dijk kijk je de proefpolder in waar nu vele vakantiehuisjes staan. De Proefpolder was de eerste polder die in 1926-1927 werd aangelegd in de Zuiderzee.

Lees verder

De beste stuurlui …

“Mooi Westfries” is een vriendenclubje die zich in de loop der jaren zich steeds meer ontwikkelt in het behoud van de West-Friese landbouw cultuur. Natuurlijk heel klein, maar ze doen het wel! Het begon met broeder eten, wat later resulteerde in andere (westfriese) gerechten. Toen werd er bedacht om er op uit te gaan, kleine uitjes in West-Friesland.: met de schuit, de holder, een bezoek aan een molen enz. Totdat er plotsklaps 2 vrienden “verkleed” op visite kwamen. Toen ontstond het idee om allemaal een manchesterwerkjas aan te trekken en een alpinopet op te zetten: de favoriete werkkleding van een tuinder. Later kwam er de kruipersbroek bij. Een werkbroek gemaakt van zeildoek, een stevige stof, die de andere werkbroek moest beschermen wanneer je op je knieën over de prut kroop om b.v. aardappelen te rooien. Die uitstapjes werden toen allemaal zo bijzonder dat er zelfs fotoverslagen van werden gemaakt, de fotograaf was toch mee.

Lees verder

Kraakhelder en windstil

Jachthaven Andijk

Vorig jaar, 20 december, liep ik op de dijk om Buurtjeskerk, anno 1667, te fotograferen. Weet je die foto nog, met die ene ster voor het raam? Als je de trap van de dijk, tegenover het kerkje, op loopt zie je direct Buurtjes haven. Deze haven bestaat al vanaf de 17de eeuw tot ver in de jaren 30 van de vorige eeuw! De haven was een echte vissershaven. Een thuishaven voor de Andijker vissers. Een schuilhaven, bij slecht weer, voor de vissers uit andere plaatsen. In 1927 is men begonnen met het aanleggen van de Afsluitdijk, in 1932 was de dijk gereed. Zuiderzee werd IJsselmeer. Nu was de visserij al geen vetpot, in de zestiger jaren liep de visvangst helemaal terug.

Lees verder

Wat maakt het verschil?

Wat maakt het verschil?

In het verhaal van vorige week had ik geschreven: wat zal de volgende dag brengen? En wat denk je? die dag had het gevroren, het was licht bewolkt en er was  een mogelijkheid om de zonsopkomst  te zien.  Dus ik  naar dat mooie stukje polder, Andijk Oost. Dat  stukje polder heeft nog een vleugje nostalgie zoals je dat op Texel ziet, vind ik. Boerderijen, hekken, slootjes en een landschap zonder windturbines in de verte. Tenminste als je richting de Oosterdijk kijkt. Ik reed de Rikkert op: Nostalgie ten voeten uit! Een paar boerderijen, een slootje en hoge bomen vormden silhouetten door het licht van de opkomende zon. Dat licht zorgde niet alleen voor een mooi silhouet, ze maakten ook  mooie kleuren, door de hoge luchtvochtigheid, in de lucht. Het plaatje maakte de winter op dat moment compleet door de rijp op het grasland en het ijs in het slootje. Toen verder de Rikkert op. Nog een paar plaatjes van schapen, boerenlandhekken en de oranje gekleurde lucht gemaakt. Toen draaide ik me om en zag  nog een  spektakel in de lucht. Een mooi lijnenspel van kleuren gemaakt door de zonnestralen van de zon wat ik jullie nu ook wil laten zien. Er is een tijdsverschil van ongeveer 10 minuten tussen het maken van deze twee foto’s, je ziet dat het licht en de kleuren veranderen. Ook omdat de zon omhoog klimt  waardoor de zonnestralen veranderen van afstand tot het wolkendek. Maar ook, ben ik van standpunt veranderd. Tegen de zon of met de zon in de rug maakt het verschil. Maar ook die paar stappen.  Zie het resultaat.

Corina Sas

Lees verder

Op dezelfde dag

Vorig jaar december was er een fotogenieke ochtend: er was vorst, er was een deken van mist, er was rijp op de velden en de zon kwam op. Mooie elementen om op pad te gaan, naar de polder deze keer. Er was al een oranje gloed van de zonsopkomst boven de polder.Het had best flink gevroren de ruiten van de auto zaten dik onder het ijs. Dat wordt flink krabben en dat kost tijd!! En tijd gaat door, de zon wacht niet. Er was al een oranje gloed van de zonsopkomst boven de polder.Het stukje polder wat ik had bedacht was De Rikkert, tussen Andijk en Enkhuizen. Maar o wat was het koud, mist en vorst!! Tijdens de zonsopkomst voelde je de warmte van de zon, of dat wat gaf? Heb verschillende plaatjes kunnen maken en heb genoten van de natuur: schapen in het veld, ganzen en zwanen die overvlogen.

Deze foto heb ik voor u uitgekozen: een plaatje waar je naar blijft kijken, vind ik. De grote felle zon aan de rechterkant, de rechte mistige horizon, het boerenhek wat open staat, een smal bruggetje over het bevroren slootje en de rijp op de grassen. En juist die zon trekt als eerste de aandacht: die grote gloeiende bal, het is net of ie naar links en rechts kan rollen over de smalle mistige lijn.S’ Avonds ben ik naar de dijk gegaan, om 18.15 uur zou de maan opkomen. Precies op dat tijdstip zag je eerst een beetje licht aan de horizon wat langzaam een brandende lamp werd. Langzaam klom de maan omhoog. Er stond nauwelijks wind, waardoor je een mooie reflectie van het licht van de maan op het water zag. Wanneer mijn ogen wat aan het donker gewend waren, zag ik de stokken van de visnetten in het water staan en er ontstond een idee. Ziet u het op de foto? Het vroor en de lucht was vochtig. Hoe zal het de volgende dag zijn? Ook weer zo fotogeniek?

Corina Sas

Nog een paar dagen… Oud en Nieuw!

Met de auto rij ik door Andijk langs allerlei huizen, bomen en hekken die mooi versierd zijn met kerstlichtjes. Ik ga de dijkweg op en rij langs het kerkje op Het Buurtje. Voor het kerkraam in de voorgevel hangt een verlichte ster meer niet. En juist die ene ster voor het raam in dat oude kerkje geeft zo’n eenvoud weer dat dit mij de aandacht trekt. Anno 1667 staat er op de gevel!! Het kerkje heeft allang niet meer de functie van kerk, het is een restaurant.

Lees verder

Aan de andere kant van de dijk is het ook kerst

.Het is bijna kerst, inmiddels hebben we de kerstboom staan mooi versierd met lichtjes, slingers en al wat je mooi vindt. Ook buiten zijn we niet vergeten. Vele huizen zijn mooi versierd, soms hele straten en buurtjes. Een prachtig gezicht wanneer je s ‘avonds even een ommetje maakt. Het blijkt maar weer dat we trots en blij zijn met waar we wonen. En dat is o zo belangrijk!

Op een avond ben ik door Andijk gaan rijden om van al dat moois te genieten, fototoestel mee natuurlijk. Heb er geen foto’s van gemaakt, maar gewoon gekeken wat leuk is om op de foto te zetten. En wie weet? Kreeg toen het idee om de grote gereformeerde kerk aan de Middenweg op de foto te zetten. Zou die verlicht zijn? En wat verbaasde me? Er staat in de buurt van kerk een huis waar de bewoners ervan, iets speciaals van gemaakt hebben: gekleurd licht op de gevel en een rijdend kersttreintje in de voortuin versierd met allerlei lichtjes.

Lees verder

Waar moet u naar toe?

Waar moet u naar toe?

Op de avond dat Sint-Nicolaas zijn intrede doet met een prachtige lichtjes optocht in Andijk ben ik op weg naar Wervershoof. Waarom: Iemand heeft eens gevraagd of ik de mooi verlichte kerk van Wervershoof op de foto kon zetten. Goed voorbereid zat ik in de auto: veiligheidshesje aan, een lampje op m’n hoofd  en het fototoestel -gedeeltelijk ingesteld- ligt met het statief naast me op de bijrijdersstoel.Ik rij halverwege de Kleingouw en daar zie ik in de verte een groepje mensen aan de kant van de weg staan.

Dan zie ik iemand gekleed in een veiligheidshesje zwaaiend met een lamp. “Nee toch!”  In gedachte ben ik al in Wervershoof. De meneer geeft een stopteken en wil wat aan mij vragen. Tijdens het stoppen kijk ik links en rechts: toch iets gebeurt?” Ik druk op het knopje om het zijraam te openen. “Waar moet u naar toe?” vraagt hij. In gedachten verzonken zeg ik: “rechtdoor!” Het veiligheidshesje met zwaailicht zegt: “dat kan!”Halverwege de rit naar Wervershoof schiet ik in lach: veiligheidshesje met zwaailamp laat veiligheidshesje met lamp op het hoofd even stoppen. Wat zal hij hebben gedacht? Gelukkig had ik het lampje uit. En dan schiet het me te binnen: de Sinterklaasintocht natuurlijk.

Ik rij de Dorpsstraat in richting de kerk en ineens zie ik het: zo wil ik het op de foto!Het licht van de schijnwerpers langs de toren, de straatverlichting als sterretjes rondom de kerk.Bij de nabewerking van de foto is er zelfs lensflare zichtbaar, precies richting de kerkklok.Ik denk aan Kerst en Oud en Nieuw!

Corina Sas

Op zoek naar Sinterklaas

Voor vrijdag 3 december had ik een uitnodiging gekregen van, jawel, Sinterklaas. Een uitnodiging om foto’s te mogen maken van deze feestelijke Hollandse traditie. Geweldig vond ik dat, want wie krijgt er een persoonlijke uitnodiging van de Sint zelf om dat te mogen doen!!!! De Sint met zijn 3 pieten bezochten dan een school en we hadden afgesproken dat we elkaar rond 9.00 uur op een bepaald adres in het dorp Opperdoes zouden ontmoeten.

Lees verder

De zon gaat onder in de polder, het werk is gedaan

De zon gaat onder in de polder, het werk is gedaan

Het is medio november, een zonsondergang is niet meer te beleven vanaf de dijk bij Andijk, of je gaat naar de Zuiderdijk bij Schellinkhout. Daar kun je de zon nog wel zien ondergaan in het Markermeer.Maar toen ik een aantal dagen geleden, voordat ik deze foto maakte, terugkwam van boodschappen halen en door de polder reed, zag ik de zon ondergaan tussen twee windmolens. Het licht van de zon weerkaatste toen in de ramen van de kassen aan de andere kant van de weg: geen fototoestel bij me…

Lees verder

De Kathoek met zicht op de gereformeerde kerk, Andijk

Hier sta ik op de donkerste plek van Andijk De Kathoek. Achter onderaan de dijk met zicht op de kerk en het IJsselmeer. Het licht van de lantaarns langs de dijk schijnt boven de dijk uit en in de verte zie je de lichten van de windturbines die in de Wieringermeerpolder staan. Meer naar links zie je de lichtjes van Medemblik aan de horizon.Het plan was om mogelijk het Noorderlicht te aanschouwen op die plek, daar rond middernacht. Maar niets van dit natuurfenomeen gezien in het noorden. Wel de lichtjes van o.a. Stavoren aan de overkant van het IJsselmeer.  

Lees verder

Op pad met een magneetvisser

U heeft vast het artikel gelezen “van wie is die fiets” met daarbij de foto van een fiets die uit het water is gehaald. Ik deel deze stukjes ook op bepaalde FB-pagina’s en daar heeft oud Andijker Jaap Brouwer op gereageerd. Hij schreef dat hij die fiets met een magneet heeft opgevist en dat die fiets helemaal vast zat aan de pijlers. Maar ook dat hij daar veel bestek heeft opgevist en dat hij zelfs ook weleens lugubere dingen opvist. Dit maakt een mens nieuwsgierig! Want wat is magneetvissen, hoe gaat dat en wat is er zo leuk aan? Dus ging ik een middag met Jaap op stap: magneetvissen.Nog niet zo lang geleden reed Jaap nog als buschauffeur bij Connexxion o.a. op de buslijn 143 en 148. Hij deed deze ritjes graag want dan reed hij door zijn geboortedorp Andijk. “Als ik met dit werk ga stoppen, dan ga ik magneetvissen. Ik had dat nl. gezien op internet en raakte daarover enthousiast!”En enthousiast is hij!! Magneet vissen lijkt op het vissen zoals iedereen het kent, alleen wordt er dan niet gevist op vissen maar op metalen voorwerpen die in het water liggen (mits ze deels magnetisch zijn). De magneet die Jaap gebruikt trekt 4x 150 kilo aan alle kanten en er zit een lang touw aan vast geknoopt. 

Lees verder

De skyline van Medemblik en de Wieringermeer


Een aantal weken geleden heb ik jullie twee avondfoto’s laten zien: De spiegeling van de maan in het water en de skyline van de haven van Andijk. Beide gemaakt op de Vooroever bij Andijk. Het werd toen al behoorlijk donker en mijn aandacht was nog steeds richting Andijk totdat ik had bedacht om richting Medemblik te kijken met het idee of het ook de moeite waard was om daarvan ook een foto te maken.

Ik zag dat de zon al onder was. De donkere oranje gloed van het zonlicht hing net nog boven Medemblik en de Wieringermeer. Oké, nog even dan. Maar er is geen enkele lantaarn daar op die brug over De Kom. Sterker nog helemaal geen licht daar op de Vooroever! Wel het licht van de maan. Ik was niet alleen, er zat wat jeugd te chillen daar aan het IJsselmeer. Dus statief met fototoestel verzetten en gericht op Medemblik en de polder de Wieringermeer. Wat een lichten van al die windmolens, jullie mogen zelf bepalen of dat écht wel mooi is. Maar goed we moeten het ermee doen en dan maak je er wat van… En klik… maar de lens reageerde niet dus “klik” lukte niet. Uiteindelijk wel…De volgende dag teruggegaan en nog een keer geprobeerd. Maar had niet hetzelfde effect zoals op deze foto: de lichtjes van de skyline van Medemblik en de Wieringermeer in de bewolking die aan komt drijven, met daarboven het laatste licht van de zon. Ik had wel hetzelfde “effect” met de scherpstelling van de lens: de lens is inmiddels gelukkig weer gemaakt!

Corina Sas

Zonsondergang in de Polder

Op een zaterdagavond hield ik de lucht goed in de gaten, zou ie mooi kleuren? Het blijkt achteraf gezien, om bij twijfel, gewoon maar op pad te gaan. Maar om nu weer naar het IJsselmeer te rijden? Wie weet brengt de polder ook wat moois!Een geluk dat de polder, onze de achtertuin is, dus hoefde ik er niet ver voor te rijden. Natuurlijk is het wel belangrijk dat er een mooie horizon is. Want het is daar wel eens moeilijk om een knappe verdeling te maken van molens, kassen en schuren.Toch heb ik deze keer nog een nostalgisch plekje gevonden: een weiland met scheve paaltjes, prikkeldraad en een scheef hek.  Het blijkt nu ook maar weer eens waar je staat, zit of ligt vanwege het perspectief. 

Lees verder

Van wie is deze fiets?

Van wie is deze fiets?

Tijdens een vaartocht door het Egboetswater bij Wervershoof zagen we in eerste in de verte een vreemd voorwerp onder een brug op een paal liggen. Toen we het voorwerp naderden werd het duidelijk: een fiets. Het zadel vol met zoetwater mosselen, het freem met mooie oranje/bruine roest tinten. De spaken zijn vergaan. En als je goed kijkt zie de draden van de verlichting nog zitten. Ook de rubberen banden en trappers. Het is een opoefiets dat zie aan de mooie ronding in de stang. Een fiets die met zorg en van deugdelijke materialen is gemaakt. Waarschijnlijk vol trots ooit gekocht bij de rijwielhandel. Waar? Dat staat achter op het plaatje bevestigd op het spatbord.Hoe ie in het water is beland en juist daar, onder de brug van de Markerwaardweg? Gestolen? Is diegene later met iemand meegereden met de auto? Of ergens anders in het water gesmeten en met de stroming meegevoerd? Of met fiets en al te water gereden en er zelf uit geklommen en fiets laten liggen?

Lees verder

Een avond  aan de Vooroever

Een avond  aan de Vooroever

Ben deze avond teruggegaan naar De Vooroever. De avond ervoor had ik er namelijk ook al foto’s gemaakt en naar aanleiding daarvan had ik iets bedacht. Maar zoals regelmatig, loopt het anders… De camera had ik al op het statief geschroefd, lampje op mijn hoofd en al lopend door de schemering op het doel af: de houten brug over “De Kom”. De maan schijnt, zal het lukken?Ik installeer het statief op de brug en kijk door de zoeker, draai aan mijn lens voor het juiste perspectief. jammer, krijg de maan niet samen met de brug en de skyline, van de haven, op de foto.

Lees verder

Vuurtoren De Ven

Ik las laatst in de krant dat de vuurtoren De Ven, aan de Oosterdijk te Enkhuizen wordt opgeknapt. Dat is echt geen luxe als je dit soort mooie, historische monumenten wilt behouden. Ik ging gelijk met mijn gedachten naar een foto die ik begin dit jaar had gemaakt. Het was 1 januari dat ik daar op dijk stond. Op die dag hadden we een wandeling door De Weelen gemaakt. Een gebied achter Lutjebroek in de Polder Het Grootslag. Het werd al wat schemerig en omdat de zon al vroeg onder ging had ik het plan om ook even naar de Oosterdijk te gaan. Staande op de dijk met achter mij de vuurtoren en het licht van de ondergaande zon, met wat opkomende zeedamp maakte ik de foto: uitzicht over het IJsselmeer. Geen horizon alleen maar kleuren en vlakken. De watervogels verraden dat dié kleur het water is. Terug naar de auto nog een blik op De Ven: ja die heeft echt een opknap beurt nodig. Ben de volgende dag teruggegaan.

Lees verder

Ander perspectief

Op naar De Vooroever. Had namelijk eerder een foto gemaakt die me niet helemaal zinde. En die jullie uiteraard niet hebben gezien. Het tijdsverschil van de zonsondergang was 4 minuten later dan de vorige avond. Nu maakt dat voor een ritje met de auto niet zoveel uit. Ik wist waar ik moest staan, dus loop ik regelrecht op het doel af.En dan blijkt maar weer, dat de situatie nooit hetzelfde is: de zon ging sneller onder dan verwacht. En wel achter een dik wolkendek. Maar dat maakte voor mij niet veel uit, wel het licht! Er is een mooi en heel ander uitzicht op De Vooroever dan we gewend zijn en dat wilde ik fotograferen: een serene rust, gezicht vanaf een schiereilandje op de Vooroever met een spiegeling van de wolkenlucht in het water. Met achter mij de ondergaande zon.Die spiegeling in het water maakte me op dat moment nieuwsgierig en ik draaide me voorzichtig, op de keien, om. Ja, kijk ook eens omhoog: het is maar even, het gaat echt om seconden. Knip, knip, knip.

Corina Sas

Vooroever Andijk: en de spin maakte zijn web

Wat ben je toch rijk als je in zo’n mooie omgeving en natuur woont met zo’n grote plas water als het IJsselmeer aan je voeten. Met de prachtige, bijna nostalgische, Westfriese Omringdijk die er niet voor niets is aangelegd. En dan vooral als je getrakteerd wordt op zo’n mooie zonsondergang.

Ik ben deze avond naar het strandje van Andijk gegaan, maar eigenlijk wilde ik wel op verschillende plaatsen tegelijk zijn. Dat kan helaas niet: de zon zakt verder totdat de schemering valt en het donker wordt. Ik loop langs de oever van het IJsselmeer, het is doodstil ondanks de wandelaars die hun hondjes uitlaten. Iedereen verbaast zich over de kleuren die ontstaan in de lucht en op het water.  Zelf denk ik: hoe kan ik dit moois op de foto krijgen zonder dat ik de windmolens aan de overkant scherp in het vizier heb. Want dat vind ik in dit geval niet mooi.

Lees verder