Corina Sas Fotografie: Verkoeling op het water

Verkoeling op het water

Zomer in West-Friesland: de een gaat naar het zwembad, de ander neemt een verfrissende duik in het IJsselmeer. 

Er zijn er ook die het water op gaan met een supboard, kano, bootje of motorschuit. Heerlijk varen en mooie vaarroutes ontdekken. Men neemt misschien ook een frisse duik in de openwateren daar. Zoals de Groote- en de Kleine Vliet nabij Onderdijk en Medemblik.

Ook wij starten op dit soort mooie zomerdagen de Lister motor voor een verkoelend tochtje met de schuit. Je komt onderweg dan wel eens mooie tafereeltjes tegen: je hoeft namelijk helemaal niet met je bootje te varen. Dat blijkt maar weer zoals op deze foto! Je gaat voor anker en laat je bootje dobberen op de golven van de Groote Vliet. De golven die veroorzaakt worden door de bootjes die er varen. Je gaat lekker liggen op de bodem van de boot en laat je in slaap wiegen. Hoe simpel kan het zijn. Niet wetende dat er een schuit voorbijkomt puffen met aan boord iemand met een camera. Klik, en het tafereeltje ligt vast! Deze foto was zelfs genomineerd en staat samen met vele genomineerde foto’s van andere deelnemers in een mooi fotoboek. Er waren 10 winnaars. Diegene die heerlijk in het bootje ligt te dromen moest eens weten!! Ach ja, als het warm is zoek je verkoeling!

Foto gemaakt 16 augustus 2020.

Corina Sas

Corina Sas Fotografie: Vrolijke Kleuren

Vrolijke kleuren

Een veld bloeiende anemonen kom je niet zo vaak tegen op de akkers in West-Friesland. Toch worden ze wel hier geteeld. Er zijn wel 120 soorten anemonen. Een anemoon is een echte bijen en vlinderplant en je koopt ze als kleine knolletjes of als plant. Je kunt ze van januari tot december planten. Ze bloeien, afhankelijk van het soort, van april tot oktober.  De anemonen op de foto zijn de zomerbloeiers en zijn vast en zeker geplant voor de knolletjes net als de tulpen en hyacinten voor hun bollen. Mijn buurman had eind jaren zestig ook een hoekje anemonen op zijn landje staan. Hij teelde ze voor de knolletjes. Die knolletjes zien eruit als truffels. Als klein meisje kwam ik daar wel over de vloer om te spelen met de buurtkinderen. Ik zie hem nog staan in zijn boetje, die achter zijn huis stond: 2 gaasbakken op de pellerstafel. De ene bak met gerooide anemonenknolletjes, in de andere bak de gepelde knolletjes. Hij pelde ze altijd zelf, het was schijnbaar een secuur klusje. In ieder geval was het voor ons zeer interessant! We keken geboeid naar zijn grote handen, waar de klei nog onder zijn nagels en in groeven van de handplooien zat. Die handen die een voor een knolletje ter hand nam en deze pelde, tot meerder knolletjes. Wat een werk! 

Dit vrolijke veld kwam ik tegen in Benningbroek. 

Foto gemaakt 30 juli 2018

Corina Sas

De weidegang

De weidegang

Wat is dat toch mooi: een tocht met de motorschuit door het West-Friese landschap. De schuit vaarde van Onderdijk, via het Egboetswater naar de Broerdijk langs Oostwoud. Daarna gingen we door Twisk, langs Lambertschaag, waar we uitkwamen op het water wat naast de Westerzeedijk/N239 loopt. Op een gegeven moment wees de vaarroute naar Opperdoes. En deze bracht ons van Opperdoes naar Medemblik om dan via de wateren van Medemblik, de kleine en de grote vliet, weer terug te varen naar Onderdijk.

Lees verder

Een stilleven in een schuur

Een stilleven in een schuur

Soms kom je wel eens op een plek waar nog landbouwgereedschap ligt uit de vorige eeuw. Nee dit is geen museum, maar gewoon een hoekje in een schuur van een bouwer. Een tulpenbouwer die allang is gestopt met de tulpenteelt en zo af en toe wat heeft opgeruimd. Op deze manier neemt hij afscheid van zijn beroep en het werken op het land. Zijn leven draaide om de tulpen.

Lees verder

Het meisje met de vlinders

Bij een kringloopwinkel heb ik jaren geleden een beeld, van beton gekocht. Dat beeld, een meisje, heeft al op verschillende plekken in de tuin gestaan en is inmiddels verweerd en begroeid met mossen.  Dat maakt het beeld juist zo mooi. Als je goed kijkt naar haar ogen, lijkt het net of ze pupillen heeft. Dat komt door de verkleuring van het beton. Ze staat nu alweer een aantal jaren op een betonnen bankje onder de perenboom.  

Er lag een overrijpe banaan in fruitschaal die ik eigenlijk in de kliko wilde doen. Maar omdat ik had gelezen dat overrijpe bananen een lekkernij voor vlinders zijn wilde ik dat wel uitproberen of ze er daadwerkelijk op af zouden komen.

Lees verder

Een uur later

Een uur later

Afgelopen zaterdagavond liep ik vanaf het Andijker strandje richting de Kom om een mooi standpunt te vinden voor het maken van een foto. De lucht was vrij helder en er waaide een stevig briesje. Een enkeling was nog aan het kitesurfen.  De zon stond al laag aan de hemel. Ik merkte op dat meerdere mensen wilden genieten van de zon die langzaam achter de horizon zou verdwijnen. Bij de kom besloot ik toch weer terug te gaan, terug naar het strandje!

Op de terugweg zag ik twee personen zitten op grote IJsselmeer keien, kijkende naar de ondergaande zon.  Ondanks dat ik stevig doorliep draaide Ik me toch nog even om en zag ineens “het plaatje”: 2 mensen die genieten van de ondergaande zon op een klein schiereilandje in het IJsselmeer. Het eilandje gemaakt van keien en begroeid met struiken. Het doorkijkje heeft zicht op het stadje Medemblik met haar twee kerktorens. Dit is ook de Vooroever.

Lees verder

Eens …

Eens …

Je kent ze wel, midden in het landschap van die grote Pyramides met een rieten dak. Zeer functioneel ingedeeld voor het bestaan als boer. Er zijn boerderijen die nu vallen onder monumentenzorg en in de oude staat hersteld worden. Of er zijn boerderijen die zo aangepast zijn dat ze een andere bestemming krijgen zoals een B & B, camping of zorgboerderij.

Ze sieren nog steeds het Hollands landschap, maar worden wel zeldzamer. Deze boerderij bestaat ook niet meer. Ben er vorige week nog geweest, er is nu helemaal niets meer van over.  Alleen een stapel hout, stenen en een stukje van een gevel wat nog overeind staat. 

Lees verder

Wat zie jij?

Wat zie jij?

Vaak reed ik er voorbij zonder er enige aandacht aan te besteden en dat zal menigeen ook zeker hebben gedaan. Totdat het licht en de stand van de zon er invloed op kreeg. De foto van de tunnelkas is gemaakt toen het windstil was en als gevolg daarvan kreeg je een rimpelloze spiegeling in het water. Die spiegeling maakte het zo dat je nu op de foto helemaal geen tunnelkas, maar iets heel anders kunt zien. 

Ik weet dat het een raar gezicht was, dat ik gehurkt in de berm zat om een foto te maken. Want ja, die pose trok de aandacht. Tijdens het fotograferen keek ik regelmatig maar eens om, met de bedoeling dat het goed met me ging en dat er niets aan de hand was. Want regelmatig merkte ik op, dat voorbijgangers toch vreemd opkeken en zich afvroegen: wat doet die nu? Of is dit de moeite waard om er een foto van te maken! Niks van aantrekken dus, zij zagen niet wat ik zag op dat moment!

De kassen op de andere foto veranderden door het licht van de zon in een soort van “tegen elkaar neergezette blokken”, een soort van winkelcentrum, warenhuis o.i.d.

Wat zie jij in deze foto’s?

Foto’s gemaakt op 16 maart en 20 april 2020

Corina Sas

Met goede bedoelingen

Met goede bedoelingen

Soms kom je wel eens in schuren waar de tijd stil heeft gestaan. Deze schuur is in de jaren 60 gebouwd: groot en modern voor die tijd! Dit soort schuren zijn zeer fotogeniek: er is van alles te zien! Zo’n schuur is echt een gebruiksgoed voor onderdak van b.v. vee, opslag voor veevoer, gereedschappen en landbouwwerktuigen. Ook een tractor stond er gestald. 

Bij het maken van de foto had ik alleen oog voor de tractor achter de schuifdeur, de schuifdeur die de helft van het tractorwiel bedekte. Niets is in scene gezet. Toen de foto eenmaal gemaakt en bewerkt was zag ik meer: de schuifdeur zat ook precies tot de helft van het raam welke zich boven de deur bevond. 

Schoonmaken was er al een lange tijd niet gedaan, maar zeker wel bedacht met goede bedoelingen. Tegen de muur leunde de ragebol op een roestige pen die uit de muur stak. De ragebol ooit eens met goede bedoelingen gekocht en gebruikt. Op de foto versleten en behangen met het spinrag die eigenlijk met de ragebol weggehaald moest worden.

Foto gemaakt op 13 april 2020

Corina Sas

Schuithok

Schuithok

Vele landbouwers gebruikten een schuit om via de waterwegen in de polder, naar hun akkerland te varen. Met het benodigde materiaal die ze nodig hadden gingen ze s’ morgens vroeg naar het land en kwamen s’ avonds thuis met hun oogst. Je hoorde de schuit al uit de verte aankomen, het herkenbare monotone geluid van de van de Lister- of Ferryman motor. Bij hun woning stond een bijna net zo’n grote schuur waar de landbouwer voor zijn schuit een beschutte plek had laten maken. Dit in de vorm van een overkapping of een schuithok: een schuthok voor de schuit.

Je ziet deze schuithokken of overkappingen vooral nog in de dorpen die aan de vaarroutes liggen en dan zelfs nog compleet met schuit.

Lees verder

En daar sta je dan

Hoeveel keer ik wel niet teruggegaan ben om deze foto te maken tot dat ik tevreden was? Je zult je afvragen waarom ga ik dan steeds terug? Dat heeft te maken met het beeld wat ik zie op mijn netvlies: zoals ik het zie wil ik het op de foto. Maar dat lukt niet altijd. De gele mosterdzaad bloemen op de voorgrond, niet te veel witte strepen van het fietspad op de foto, hoe lopen de lijnen van de tulpenvelden? Het lastigste was het hek boven op de dijk, ik moest zo staan dat de bovenkant van het hek net onder de boerderij kwam te zitten, want anders keek je door het hek en dat was het geen gezicht. Ja, ben soms best kritisch.

Lees verder

Dwaling

In een mooi kleurig tulpenveld zie je soms daarin een tulp van een andere kleur. Dit noemt men een dwaling. Een dwaling is een zaadje die tijdens het schoonmaken van de rooimachine, na het rooien van de tulpenbollen, toch is blijven zitten. Gebruik je de rooimachine weer voor een ander soort tulp dan kan het zijn dat dit zaad tussen de tulpenbollen van het andere soort komt. En zich zo vermengt.

Die dwalingen zijn juist mooi om te fotograferen. Ga er maar eens naar op zoek in het tulpenveld. Je zult je verbazen! Je ziet ze ineens “overal” staan. Bij het maken van foto’s kun je letten op symmetrie en/of ritme. Het lijkt eenvoudig maar vraagt veel geduld. Het kan soms een kleine stap naar links of rechts schelen. Op de foto zie je rode dwalingen in een veld van witte tulpen. Het grappige van deze foto is dat er in de verte beregend wordt en dat het lijkt alsof de waterstraal van de beregeningsinstallatie de kelk van de tulp vult. In de verte de witte vierkante vuurtoren “De Ven” met  de rode alpinopet.

Op de andere foto, hetzelfde tulpenveld maar dan één rode dwaling tussen de witte tulpen, de blauwe lucht op de achtergrond. Toepasselijke foto voor deze periode, rood, wit en blauw. De rode dwaling die als eenling tussen de eensgezinde staat zorgt voor verbinding: het is maar hoe je het bekijkt. 

foto’s gemaakt op 24 april 2019

Corina Sas

De tijd stond even stil

De tijd stond even stil

Vorige week rond 18.00 uur zag de lucht er best bijzonder uit. Er waren brede wolken strepen met daaronder aan de horizon een blauwe lucht. De zon ging die avond rond 21.10 uur onder en het zou nog wel de moeite waard kunnen zijn om even na het sporten nog wat plaatjes te schieten. Maar ja, of dat rond 20.00 uur nog zo is?  Ik nam toch maar mijn camera mee.

Lees verder

Saharastof

Afgelopen dinsdag, 12 april 2022, zorgde de wind vanuit Afrika voor Saharastof  in de hogere luchtlagen boven Nederland. Saharastof  zorgt altijd voor mooie gele en rode kleuren tijdens de zonsopkomst en zonsondergang. Ook de hoge bewolking en andere vervuiling zijn debet aan die fraaie kleuren. De zonnestralen reflecteren dan, bij  laagstand van de zon, op de hoge bewolking en het stof.Toch was de lucht die avond niet zo spectaculair toen ik bij het gemaal ‘Het Grootslag” van Andijk op de dijk stond. Een dikke bewolking kwam aandrijven en de zon zat er net boven. Maar als ik goed keek gebeurde er best veel in de lucht, niet  als ik richting de zon en de laag hangende bewolking keek, er gebeurde meer in de tegenovergestelde richting wat betreft de reflectie: de reflectie op de hoge bewolking en de “vervuiling”!Ik liep de dijk naar beneden, ben gaan zitten in het gras en keek over het IJsselmeer en naar de lucht. Er stond weinig wind, de meeuwen vlogen wat heen en weer en de meerkoeten en  eenden deden een wedstrijdje wie het snelst kon zwemmen. Een blauwe reiger stond verdekt opgesteld, maar vloog weg bij onraad. Toen bedacht ook een  aalscholver om weg te vliegen. En nam een aanloop op het water, om daarna op te stijgen.Het IJsselmeer leeft, zowel boven-, als op-  en natuurlijk ook in het IJsselmeer. Dit met een mooie warme gele gloed van de ondergaande zon.

Corina Sas

Corina Sas: Nostalgie

En daar stond ik op de brug van de Droge Wijmersweg, om de ondergaande zon te fotograferen. Onder die brug loopt een brede sloot die de Groote- en de Kleine Vliet met elkaar verbindt. Een mooie vaarroute van Onderdijk naar Medemblik. Hoe ik dat had bedacht om daar een foto te maken? Eigenlijk is daar een gewoon antwoord op: de foto is van 9 april 2017.

Lees verder

Wie het weet mag het zeggen

Wie het weet mag het zeggen

De maand maart was een droge en zonnige maand met zelfs heerlijke warme voorjaarsdagen. Velen hebben genoten van mooie zonsondergangen. En de vroege vogels onder ons, van de mooie zonsopkomsten. We kunnen ons gelukkig prijzen dat we vanaf de West-Friese Omringdijk dit kunnen aanschouwen. Zowel boven het Markermeer als boven het IJsselmeer.

Deze keer heb ik een heel andere plek uitgekozen. Moest op tijd zijn want anders ging de zon schuil achter de dijk en de bomenrij. Op het moment van het maken van de foto, spiegelt de zon in het moeraswater en raken de laatste zonnestralen nog net de rietpluimen die de herfst en de winter hebben overleefd. Een eend klimt nog even een stukje de dijk op om voedsel te zoeken. Als je goed kijkt zie je in de verte de contouren van een windmolentje en een pad dat naar beneden loopt. Dat windmolentje verraad dat deze plaat de Koopmanspolder bij Andijk is. De koopmanspolder waar tot 2012 schapen graasden. Nu is het een Achteroever waar je van 15 juli tot 15 oktober, mits je de hond thuislaat, in een deel ervan kunt wandelen. Een mooi stukje natuur: op de foto de zonsondergang boven de Koopmanspolder van Andijk, 17 maart 2022.

Corina Sas

Zo komen de tulpen aan hun kleuren, dacht ik.

Zo komen de tulpen aan hun kleuren, dacht ik.

Deze week  foto’s van alweer 3 jaar geleden. Zulke foto’s moet je koesteren! In 2019 lag er een akker  met tulpen tegenover mijn huis. Tulpen worden nooit ieder jaar op hetzelfde stukje grond gepland, het wisselt steeds met andere producten. Dit om de grond niet uit te putten van voedingsstoffen. Het was een warme lente dag, het land was erg droog en de tuinder was dan ook bezig om de akker te beregenen zodat de tulp goed kon groeien. Op het moment dat ik er langs liep zag ik de regenboogkleuren in de waterstraal. Dit kwam door de de stand van de zon en de plek van het waterkanon. Snel m’n camera gehaald en het land op, want dat moest op de foto! Het waterkanon bereikte met zijn straal  een groot gebied en verplaatste zich ook, dus wel oppassen! Nee het was niet wat je denkt: ik heb goed opgelet!

Lees verder

Reflectie in een raam: je blijft er naar kijken

Reflectie in een raam: je blijft er naar kijken

Het was begin maart 2020 dat ik op pad ging om foto’s te maken voor de onderwerpen van de Kernvisie Andijk. Dat is best leuk om te doen want ik wist nooit wat voor fotogenieke beelden  ik zou tegenkomen. En dan was ik  andere dingen aan het fotograferen dan waarvoor ik op pad zou gaan. Toen ging ik op pad voor het thema wonen.

Oude pandjes, boerderijen, vervallen schuurtjes, smalle straatjes van oost- naar west Andijk is zoveel te zien! Zo liep ik in een straatje waar ik een schuur ontdekte waar schapen in verbleven. ik keek door het raam: een gezellig en warm gezicht die wollige beesten. Leuk om een plaatje te schieten. Het raam was behoorlijk vuil dus het was “goed kijken” om die schapen een beetje leuk te portretteren. De zon stond laag en scheen in het raam. Toen ik anders begon te kijken, zag ik de oude huisjes aan de overkant als een spiegeling in het glas. Dat is een grappig gezicht!

Lees verder

West-Friesland ontwaakt

Het is al licht en de  maan is er nog, een prachtige grote sikkelmaan. Dat is ook de reden dat ik deze zondagochtend  in de auto stap. Halverwege de rit door de polder verlies ik de maan uit het oog. Wel zie ik het licht van de opkomende zon steeds meer oranje worden: waar zal deze opkomen? Bij de Oosterdijk aangekomen rij ik langs de vuurtoren. Wat is het rustig. Zie een paar hondenbaasjes hun viervoeter uitlaten, of toch andersom? Uitslapen is er niet bij voor deze baasjes. Rij verder langs de dijk en parkeer bij “Koppie Onder”. “Koppie Onder” is de naam van een zwemsteiger, waarvan je zo  het IJsselmeer in springt om daar heerlijk te gaan zwemmen. Inmiddels wel bekend in West-Friesland.

Lees verder

Eindelijk weer meer kleur! 

Eindelijk weer meer kleur! 

Je neemt een vel glad papier en verschillende kleuren waterverf. Het papier vouw je eerst dubbel met de hoeken netjes op elkaar en vouwt het daarna weer open. Je neemt dan een aantal kleuren verf, dat kunnen kleuren zijn  zoals  rood, geel, groen en blauw. Maar ook kleuren die weinig van elkaar verschillen: bv lichtgroen naar donker groen, of oranje, rood, paars. Net wat je leuk vindt. Je laat druppels verf van verschillende grootte en afstand vallen in die vouw. Je vouwt  het papier op de vouwlijn dubbel en wrijf met je hand verschillende richtingen op zodat de verf zich gaat verspreiden. Je vouwt het papier weer open en  ziet het resultaat. 

Lees verder

Van de storm Eunice is het ook genieten

Vrijdag 18 februari: storm Eunice raast over ons land. En dat hebben we geweten. Kon het niet laten om even achter dijk te gaan kijken. Rond 15.00 uur parkeer ik de auto onder aan de dijk om verder  te lopen naar het strandje van Andijk. Met de wind in de rug loop ik de dijk op. Zou ik het wel doen? Moet ook weer terug…

Bij het strandje aangekomen waait m’n bril van m’n neus. En die bril heeft dezelfde kleur als het zand. Ik denk gelijk aan de manier hoe je het beste wild kunt spotten. Wild heeft een schut kleur en als je kijkt over het land dan neem je ze sneller waar, dan als je gaat zoeken naar… Zo vond ik mijn bril ook gelukkig weer terug: kijkend over het zand. Mocht ik mijn bril niet terugvinden dan had ik voor me zelf al besloten om  zonder bril door te lopen.

Lees verder

De dooi is ingezet: dit maak je vast geen tweede keer mee!

Vorig jaar, 20 februari, reed ik de Zuiderdijk op toen de zon net tussen de bewolking even tevoorschijn kwam. Ik kon nog net een foto maken, wat leek op een zonsopkomst. Echt zonnig dag beloofde het die dag niet. Hoe zou zijn als de zonsopkomst wel te zien was?

Dus besloot ik de volgende dag weer op pad te gaan en dan maar hopen op meer geluk! En geluk had ik, want wat ik toen zag! Voordat de zon echt te zien was waren er vele kleuren: oranje, geel, roze. Zelfs het ijs in het Markermeer kleurde in de reflectie mee. Het was passen en meten in de zoeker om het “een beetje leuk” op de foto te kunnen krijgen. De sluierbewolking  zorgde voor een mooie weerkaatsing van het licht en maakten de mooie kleuren. Maar er was nog iets wat die kleuren zo bijzonder maakten, maar dat wist ik toen nog niet….

Lees verder

Als het heeft gesneeuwd … Deel II

ik neem jullie weer mee naar de korte winter van 7 t/m 14 februari 2021, een jaar geleden. Na die eerste dag van harde stormachtige wind en sneeuwval,  kwam er een periode van vorst. Die stevige wind en vorst maakte, langs het IJsselmeer, van  het opspattende water mooie ijssculpturen van de struiken, hekken en het riet. Ook  de keien langs het water werden meegenomen in de bevroren bouwwerken. De foto die ik heb gemaakt was langs de IJsselmeerkust bij Medemblik. Bewolking kwam opzetten en vormde een bijna overeenkomstig geheel met de ijssculpturen. Zo waren er langs die waterlijn richting  Enkhuizen zeker ook mooie ijssculpturen te zien. 

Lees verder

Als het heeft gesneeuwd … 

Links de Proefpolder en recht het IJsselmeer


Vorig jaar op 7 februari startte de winter met flinke sneeuwval en een stevige oostenwind. Die wind maakte op vele plekken in het dorp flinke sneeuwduinen. Op sommige wegen was er geen doorkomen meer aan. Ben die dag tijdens de sneeuwbui op pad gegaan en heb een wandeling gemaakt boven op de Westfriese Omringdijk in Andijk. Gestart bij de Hoekweg, met de wind in de rug, richting de haven. Vanaf de dijk kijk je de proefpolder in waar nu vele vakantiehuisjes staan. De Proefpolder was de eerste polder die in 1926-1927 werd aangelegd in de Zuiderzee.

Lees verder

De beste stuurlui …

“Mooi Westfries” is een vriendenclubje die zich in de loop der jaren zich steeds meer ontwikkelt in het behoud van de West-Friese landbouw cultuur. Natuurlijk heel klein, maar ze doen het wel! Het begon met broeder eten, wat later resulteerde in andere (westfriese) gerechten. Toen werd er bedacht om er op uit te gaan, kleine uitjes in West-Friesland.: met de schuit, de holder, een bezoek aan een molen enz. Totdat er plotsklaps 2 vrienden “verkleed” op visite kwamen. Toen ontstond het idee om allemaal een manchesterwerkjas aan te trekken en een alpinopet op te zetten: de favoriete werkkleding van een tuinder. Later kwam er de kruipersbroek bij. Een werkbroek gemaakt van zeildoek, een stevige stof, die de andere werkbroek moest beschermen wanneer je op je knieën over de prut kroop om b.v. aardappelen te rooien. Die uitstapjes werden toen allemaal zo bijzonder dat er zelfs fotoverslagen van werden gemaakt, de fotograaf was toch mee.

Lees verder

Kraakhelder en windstil

Jachthaven Andijk

Vorig jaar, 20 december, liep ik op de dijk om Buurtjeskerk, anno 1667, te fotograferen. Weet je die foto nog, met die ene ster voor het raam? Als je de trap van de dijk, tegenover het kerkje, op loopt zie je direct Buurtjes haven. Deze haven bestaat al vanaf de 17de eeuw tot ver in de jaren 30 van de vorige eeuw! De haven was een echte vissershaven. Een thuishaven voor de Andijker vissers. Een schuilhaven, bij slecht weer, voor de vissers uit andere plaatsen. In 1927 is men begonnen met het aanleggen van de Afsluitdijk, in 1932 was de dijk gereed. Zuiderzee werd IJsselmeer. Nu was de visserij al geen vetpot, in de zestiger jaren liep de visvangst helemaal terug.

Lees verder

Wat maakt het verschil?

Wat maakt het verschil?

In het verhaal van vorige week had ik geschreven: wat zal de volgende dag brengen? En wat denk je? die dag had het gevroren, het was licht bewolkt en er was  een mogelijkheid om de zonsopkomst  te zien.  Dus ik  naar dat mooie stukje polder, Andijk Oost. Dat  stukje polder heeft nog een vleugje nostalgie zoals je dat op Texel ziet, vind ik. Boerderijen, hekken, slootjes en een landschap zonder windturbines in de verte. Tenminste als je richting de Oosterdijk kijkt. Ik reed de Rikkert op: Nostalgie ten voeten uit! Een paar boerderijen, een slootje en hoge bomen vormden silhouetten door het licht van de opkomende zon. Dat licht zorgde niet alleen voor een mooi silhouet, ze maakten ook  mooie kleuren, door de hoge luchtvochtigheid, in de lucht. Het plaatje maakte de winter op dat moment compleet door de rijp op het grasland en het ijs in het slootje. Toen verder de Rikkert op. Nog een paar plaatjes van schapen, boerenlandhekken en de oranje gekleurde lucht gemaakt. Toen draaide ik me om en zag  nog een  spektakel in de lucht. Een mooi lijnenspel van kleuren gemaakt door de zonnestralen van de zon wat ik jullie nu ook wil laten zien. Er is een tijdsverschil van ongeveer 10 minuten tussen het maken van deze twee foto’s, je ziet dat het licht en de kleuren veranderen. Ook omdat de zon omhoog klimt  waardoor de zonnestralen veranderen van afstand tot het wolkendek. Maar ook, ben ik van standpunt veranderd. Tegen de zon of met de zon in de rug maakt het verschil. Maar ook die paar stappen.  Zie het resultaat.

Corina Sas

Lees verder

Op dezelfde dag

Vorig jaar december was er een fotogenieke ochtend: er was vorst, er was een deken van mist, er was rijp op de velden en de zon kwam op. Mooie elementen om op pad te gaan, naar de polder deze keer. Er was al een oranje gloed van de zonsopkomst boven de polder.Het had best flink gevroren de ruiten van de auto zaten dik onder het ijs. Dat wordt flink krabben en dat kost tijd!! En tijd gaat door, de zon wacht niet. Er was al een oranje gloed van de zonsopkomst boven de polder.Het stukje polder wat ik had bedacht was De Rikkert, tussen Andijk en Enkhuizen. Maar o wat was het koud, mist en vorst!! Tijdens de zonsopkomst voelde je de warmte van de zon, of dat wat gaf? Heb verschillende plaatjes kunnen maken en heb genoten van de natuur: schapen in het veld, ganzen en zwanen die overvlogen.

Deze foto heb ik voor u uitgekozen: een plaatje waar je naar blijft kijken, vind ik. De grote felle zon aan de rechterkant, de rechte mistige horizon, het boerenhek wat open staat, een smal bruggetje over het bevroren slootje en de rijp op de grassen. En juist die zon trekt als eerste de aandacht: die grote gloeiende bal, het is net of ie naar links en rechts kan rollen over de smalle mistige lijn.S’ Avonds ben ik naar de dijk gegaan, om 18.15 uur zou de maan opkomen. Precies op dat tijdstip zag je eerst een beetje licht aan de horizon wat langzaam een brandende lamp werd. Langzaam klom de maan omhoog. Er stond nauwelijks wind, waardoor je een mooie reflectie van het licht van de maan op het water zag. Wanneer mijn ogen wat aan het donker gewend waren, zag ik de stokken van de visnetten in het water staan en er ontstond een idee. Ziet u het op de foto? Het vroor en de lucht was vochtig. Hoe zal het de volgende dag zijn? Ook weer zo fotogeniek?

Corina Sas

Nog een paar dagen… Oud en Nieuw!

Met de auto rij ik door Andijk langs allerlei huizen, bomen en hekken die mooi versierd zijn met kerstlichtjes. Ik ga de dijkweg op en rij langs het kerkje op Het Buurtje. Voor het kerkraam in de voorgevel hangt een verlichte ster meer niet. En juist die ene ster voor het raam in dat oude kerkje geeft zo’n eenvoud weer dat dit mij de aandacht trekt. Anno 1667 staat er op de gevel!! Het kerkje heeft allang niet meer de functie van kerk, het is een restaurant.

Lees verder

Aan de andere kant van de dijk is het ook kerst

.Het is bijna kerst, inmiddels hebben we de kerstboom staan mooi versierd met lichtjes, slingers en al wat je mooi vindt. Ook buiten zijn we niet vergeten. Vele huizen zijn mooi versierd, soms hele straten en buurtjes. Een prachtig gezicht wanneer je s ‘avonds even een ommetje maakt. Het blijkt maar weer dat we trots en blij zijn met waar we wonen. En dat is o zo belangrijk!

Op een avond ben ik door Andijk gaan rijden om van al dat moois te genieten, fototoestel mee natuurlijk. Heb er geen foto’s van gemaakt, maar gewoon gekeken wat leuk is om op de foto te zetten. En wie weet? Kreeg toen het idee om de grote gereformeerde kerk aan de Middenweg op de foto te zetten. Zou die verlicht zijn? En wat verbaasde me? Er staat in de buurt van kerk een huis waar de bewoners ervan, iets speciaals van gemaakt hebben: gekleurd licht op de gevel en een rijdend kersttreintje in de voortuin versierd met allerlei lichtjes.

Lees verder

Waar moet u naar toe?

Waar moet u naar toe?

Op de avond dat Sint-Nicolaas zijn intrede doet met een prachtige lichtjes optocht in Andijk ben ik op weg naar Wervershoof. Waarom: Iemand heeft eens gevraagd of ik de mooi verlichte kerk van Wervershoof op de foto kon zetten. Goed voorbereid zat ik in de auto: veiligheidshesje aan, een lampje op m’n hoofd  en het fototoestel -gedeeltelijk ingesteld- ligt met het statief naast me op de bijrijdersstoel.Ik rij halverwege de Kleingouw en daar zie ik in de verte een groepje mensen aan de kant van de weg staan.

Dan zie ik iemand gekleed in een veiligheidshesje zwaaiend met een lamp. “Nee toch!”  In gedachte ben ik al in Wervershoof. De meneer geeft een stopteken en wil wat aan mij vragen. Tijdens het stoppen kijk ik links en rechts: toch iets gebeurt?” Ik druk op het knopje om het zijraam te openen. “Waar moet u naar toe?” vraagt hij. In gedachten verzonken zeg ik: “rechtdoor!” Het veiligheidshesje met zwaailicht zegt: “dat kan!”Halverwege de rit naar Wervershoof schiet ik in lach: veiligheidshesje met zwaailamp laat veiligheidshesje met lamp op het hoofd even stoppen. Wat zal hij hebben gedacht? Gelukkig had ik het lampje uit. En dan schiet het me te binnen: de Sinterklaasintocht natuurlijk.

Ik rij de Dorpsstraat in richting de kerk en ineens zie ik het: zo wil ik het op de foto!Het licht van de schijnwerpers langs de toren, de straatverlichting als sterretjes rondom de kerk.Bij de nabewerking van de foto is er zelfs lensflare zichtbaar, precies richting de kerkklok.Ik denk aan Kerst en Oud en Nieuw!

Corina Sas

Op zoek naar Sinterklaas

Voor vrijdag 3 december had ik een uitnodiging gekregen van, jawel, Sinterklaas. Een uitnodiging om foto’s te mogen maken van deze feestelijke Hollandse traditie. Geweldig vond ik dat, want wie krijgt er een persoonlijke uitnodiging van de Sint zelf om dat te mogen doen!!!! De Sint met zijn 3 pieten bezochten dan een school en we hadden afgesproken dat we elkaar rond 9.00 uur op een bepaald adres in het dorp Opperdoes zouden ontmoeten.

Lees verder

De zon gaat onder in de polder, het werk is gedaan

De zon gaat onder in de polder, het werk is gedaan

Het is medio november, een zonsondergang is niet meer te beleven vanaf de dijk bij Andijk, of je gaat naar de Zuiderdijk bij Schellinkhout. Daar kun je de zon nog wel zien ondergaan in het Markermeer.Maar toen ik een aantal dagen geleden, voordat ik deze foto maakte, terugkwam van boodschappen halen en door de polder reed, zag ik de zon ondergaan tussen twee windmolens. Het licht van de zon weerkaatste toen in de ramen van de kassen aan de andere kant van de weg: geen fototoestel bij me…

Lees verder

De Kathoek met zicht op de gereformeerde kerk, Andijk

Hier sta ik op de donkerste plek van Andijk De Kathoek. Achter onderaan de dijk met zicht op de kerk en het IJsselmeer. Het licht van de lantaarns langs de dijk schijnt boven de dijk uit en in de verte zie je de lichten van de windturbines die in de Wieringermeerpolder staan. Meer naar links zie je de lichtjes van Medemblik aan de horizon.Het plan was om mogelijk het Noorderlicht te aanschouwen op die plek, daar rond middernacht. Maar niets van dit natuurfenomeen gezien in het noorden. Wel de lichtjes van o.a. Stavoren aan de overkant van het IJsselmeer.  

Lees verder

Op pad met een magneetvisser

U heeft vast het artikel gelezen “van wie is die fiets” met daarbij de foto van een fiets die uit het water is gehaald. Ik deel deze stukjes ook op bepaalde FB-pagina’s en daar heeft oud Andijker Jaap Brouwer op gereageerd. Hij schreef dat hij die fiets met een magneet heeft opgevist en dat die fiets helemaal vast zat aan de pijlers. Maar ook dat hij daar veel bestek heeft opgevist en dat hij zelfs ook weleens lugubere dingen opvist. Dit maakt een mens nieuwsgierig! Want wat is magneetvissen, hoe gaat dat en wat is er zo leuk aan? Dus ging ik een middag met Jaap op stap: magneetvissen.Nog niet zo lang geleden reed Jaap nog als buschauffeur bij Connexxion o.a. op de buslijn 143 en 148. Hij deed deze ritjes graag want dan reed hij door zijn geboortedorp Andijk. “Als ik met dit werk ga stoppen, dan ga ik magneetvissen. Ik had dat nl. gezien op internet en raakte daarover enthousiast!”En enthousiast is hij!! Magneet vissen lijkt op het vissen zoals iedereen het kent, alleen wordt er dan niet gevist op vissen maar op metalen voorwerpen die in het water liggen (mits ze deels magnetisch zijn). De magneet die Jaap gebruikt trekt 4x 150 kilo aan alle kanten en er zit een lang touw aan vast geknoopt. 

Lees verder
%d bloggers liken dit: