Corina Sas Fotografie: En dan…

All Rights Reserved ©Corina Sas

En dan…

Soms kom je op zolders of vlieringen waar spullen zijn bewaard die men zonde vind om weg te gooien. Gebruiksvoorwerpen die op een gegeven moment grijs van het stof en de spinnenwebben zijn. En als ze maar lang genoeg bewaard blijven worden het bijna “museumstukken” met een eigen verhaal en geschiedenis. 

Op de foto staan verschillende gebruiksvoorwerpen uit de vorige eeuw: o.a. een melkbus, karnton,  verschillende tonnen, een bak om kaas te maken.  Donker is het op die zolder. En lampje en een dakraam zorgen voor wat licht.

En dan ineens tijdens het fotograferen, zie ik tussen al die oude bruine stoffige kleuren een rood stoeltje staan.

Foto gemaakt 30 juli 2022

Corina Sas

Corina Sas Fotografie: Zo heerlijk rustig…

© Corina Sas Fotografie – All rights reserved

Zo heerlijk rustig…

Bij het zien van deze plaat denk ik aan het liedje gezongen door Wim Sonneveld, “Zo heerlijk rustig”. Misschien ken je het wel? Het lied gaat het over de zee en het strand dat zo ontspannend is, ondanks de vele bezoekers. Het gaat over het luieren in het zand en het kijken naar de zee. Het gaat over het ruisen van de golven en een bootje die al je misere meeneemt. En wanneer zich het einde van de dag aanmeldt, gaat een ieder tevreden naar huis.

Deze foto is gemaakt aan het strandje van Andijk, maar het zou ieder willekeurig strandje aan het  het IJsselmeer of het Markermeer kunnen zijn:

— Het water kabbelt rustig voort|
— En in de verte is het gebabbel van de mensen die je hoort
— Uit een radio klinkt muziek
— Je hoort de ritmische beat
— En toch voelt het alsof je helemaal alleen bent
— Met je eigen gedachten die niemand kent. 
— En dan zakt heel stil de zon in de “zee”
— Een zwaan zwemt voorbij en neemt al je miséré mee!
— “Wat was dat rustig!”
— Ja, ja.

Foto gemaakt 19 juni 2023

Corina Sas

Corina Sas Fotografie: En een kusje toe

En een kusje toe

Hier twee foto’s van een fotoserie van een aantal dames. Een paar plaatjes die ik gemaakt heb tijdens het “koe-knuffelen”. Je krijgt in alle rust een rondleiding op de boerderij: de kalfjes, de stal, uitleg over het melken. En je gaat de wei in!

Normaal kun je niet zo dicht bij de koeien komen. Het is een ander verhaal wanneer er een wandel/fietspad langs het weiland loopt en je treft de dieren “bijna” naast je, of je hebt als (hobby)fotograaf een grote telelens op je camera.

Koeien, ze blijven me boeien! 

Foto’s gemaakt 3 juli 2021

Corina Sas

Corina Sas Fotografie: Van dit soort plaatjes kan ik genieten

Van dit soort plaatjes kan ik genieten

Vanaf de West-Friese Omringdijk heb je aan de ene kant uitzicht over de polder, aan de andere kant uitzicht over het IJsselmeer en het Markermeer. Mooie landerijen en een grote plas zoet water waar ons voedsel ”in-den-beginne” wordt voorbereid. 

Deze keer foto’s van koeien in het polderlandschap, gemaakt vanaf de West Friese Omringdijk. Het zijn prachtige beesten. Ze maken het landschap in de polder compleet zoals we altijd gewend zijn, jaar in jaar uit. Ze leven in de polder, net als de schapen, paarden en de (weide)vogels.

Lees verder →

Corina Sas Fotografie: Een plek zoeken voor een fotoshoot

Een plek zoeken voor een fotoshoot

Het is altijd moeilijk om iets leuks te geven aan de gemeenschapsveiling. Zelf vind ik dat het iets moet zijn wat niet regulier is en wat de interesse wekt voor de koper en …wat een leuk bedrag kan opleveren tijdens het veilen. De wijkloper van de gemeenschapsveiling schreef toen enthousiast achter mijn naam: fotoshoot.

Om zo’n fotoshoot te maken moet je wel een geschikte locatie hebben. Wanneer ik vraag wat men leuk vindt, krijg ik vaak als antwoord: De Vooroever, het strandje van Andijk of de haven van Andijk. Dan blijkt maar weer dat  het hier, zo vlak aan het IJsselmeer, goed toeven is.

Om me voor te bereiden op de foto’s, ben ik op een avond “even naar de dijk gegaan”. Het was mooi weer, weinig wind én de ondergaande zon. Een aantal badgasten zaten nog op het strandje en een paar waagden zich nog in het water. De zon zakte gestaag.

Ik loop “de vaste route”, geconcentreerd, kijkend en inbeeldend wat mogelijk zou zijn. En neem een paar foto’s. Mogelijkheden genoeg!

En dan zie ik ganzen zwemmen…! Ben afgeleid en ben gefocust op deze vogels.

De zon zakt verder en dan, is het licht weg.

Of ik wijzer ben geworden? Nee, want iedere zonsondergang is anders, we gaan gewoon maar op een mooie zomerse avond naar het strandje en bekijken ter plaatse de mogelijkheden.

Foto gemaakt 11 juni 2023.

Corina Sas

Corina Sas Fotografie: Duizelingwekkend

Duizelingwekkend

Dit paardenbloemenveld is allang gemaaid en ligt op het land te drogen tot hooi. Maar wat was het voor even een mooi gezicht, al die pluizige bolletjes vol met zaden die mee wiegden met de wind. Totdat de pluisjes loslieten en met de wind mee dansten de wijde wereld in, om dan ergens verderop neer te dalen en weer te worden tot een mooie paardenbloem. Dan begint de cyclus weer van voren af aan. Zullen we in september weer een veld met bloeiende paardenbloemen in het grasland zien en misschien ook zo vol? Gelukkig is deze foto gemaakt in de maand mei en hebben we nog vele mooie, lange, dagen in het verschiet. Toch zullen we nog even moeten wachten op een grasland vol met wiegende paardenbloemen, met duizeling wekkende witte pluizige bolletjes. Dan is het geen voorjaar maar najaar, duizeling wekkend allemaal!

Foto gemaakt 10 mei 2023

Corina Sas

Corina Sas Fotografie: Hooi, voer voor het vee

Hooi, voer voor het vee

De paardenbloem bloeit van maart tot mei en ook van september tot november. Na de bloei vormen zich mooie pluizige zaden aan de bloem die o.a. door de wind verspreid worden. Vele insecten o.a. de honingbij gebruiken de paardenbloem als voedselbron. Het is niet alleen daarom een nuttig onkruid. De penwortel zit diep in de grond en haalt de kalk en de mineralen uit de diepere laag van de bodem en maakt dit beschikbaar voor de bovenste laag en het gewas. Als de wortel afsterft maakt de regenworm en de wortels van het gras graag gebruik van die gangen. Ook zorgen deze gangen voor een goede beluchting en afwatering van de bodem. Waarom dan nog distelsteken, of spuiten met gif tegen onkruid in het gazon?

Lees verder →

Corina Sas Fotografie: De Bellis Perennis

De Bellis Perennis

Madeliefjes, ze bloeien bijna het hele jaar door, totdat het vriest. In de maand Mei bloeit het madeliefje overvloedig en dat valt op. Je ziet ze op zonnige plekken in gazons, gemaaide graslanden en weiden.

Ze planten zich op 2 manieren voort: in de oksels van de bladeren vormen zijstengels, die uitgroeien tot een nieuwe rozet. Die stengeltjes worden niet zo lang en daarom  zie je hele plakkaten madeliefjes in het gazon. Maar wanneer je her en der een polletje madeliefjes in het gras ziet staan, is dit zaad geweest. Let er maar eens op!

Wie heeft er niet een bloemenketting geregen van madeliefjes? Een mooie bezigheid van kinderen: de madeliefjes plukken gemakkelijk vanwege de stevige steel en je  kunt er met je nagel dan ook  gemakkelijk een sneetje in maken waardoor een ander madeliefje wordt gestoken.

De Bellis Perennis (betekenis: Mooi overblijvend), het madeliefje, het bloemetje dat we graag in de weide zien of het Meizoentje: ze maken je vrolijk en blij. En is zelfs te eten: de jonge blaadjes kun je plukken en verwerken in een salade en de bloemen kun je eten. Een geheel geopende bloem smaakt wat bitter. Gecultiveerde madeliefjes zijn meestal niet eetbaar.

Madeliefjes, een prachtig gezicht in het gras!

Foto gemaakt 4 mei 2023.

Corina Sas

Corina Sas Fotografie: Paden tussen de tulpen

Paden tussen de tulpen

Tulpen, in het voorjaar zorgen ze ervoor dat de polder er kleurig uitziet. Ze worden geplant in het najaar, om in het voorjaar in lange rijen in bloei te staan. Maar soms zijn de tulpenkwekers net architecten. Dan worden de tulpenbollen niet in mooie rechte lijnen geplant, maar gaan ze mee met de vormen van het land. Het land wat gescheiden wordt door een sloot of een rijweg. In plaats van rechte lijnen van tulpen zie je mooie gekleurde golven op het land staan, de golven die meegaan met de landgrens langs het water. ieder stukje grond wordt zo goed benut. En toch netjes in lange rijen naast elkaar in gekleurde blokken, soort bij soort.

 Op de foto is het late soort nog niet in bloei en kronkelt het als een groen pad van tulpen naar de boerderij, een bijzonder gezicht. Op de andere foto is er tussen de soorten tulpenvelden een kronkelpad van klei gemaakt. Zo kan de landbouwmachine zijn werk doen, zoals het bespuiten en koppen van de tulpen en later het  rooien van de bollen. 

Welk pad zou jij nemen: het modderpad of de tulpenpad? 

Foto’s gemaakt 25 april 2023

Corina Sas

Corina Sas Fotografie: Zonsondergang achter de dijk

Zonsondergang achter de dijk

Hier sta ik onderaan de dijk aan de kant van het IJsselmeer en wacht totdat de zon onder gaat. Een grote plas water voor mij en verder niets, alleen maar stilte. Een paar wandelaars lopen op de dijk en  een enkele fietser zie ik voorbij gaan. Ze zien me niet staan. De spitse kerktoren steekt als een herkenbaar baken boven de dijk uit. Het is koud en ik voel de warmte van de zon. De dijk slingert als een slang langs het IJsselmeer en doet verschillende dorpen aan.  Je kunt boven op de dijk een prachtige fietstocht maken van dorp tot dorp of stad, het maakt niet uit waar je begint. 

De tijd verstrijkt, de zon zakt en lijkt als een gloeiende bal de dijk af te rollen, het water in. Het wordt donker en ik ga naar huis: de voorstelling is afgelopen.

Foto gemaakt 4 april 2023

Corina Sas

Corina Sas Fotografie: En dan zie ik ineens…

En dan zie ik ineens…

Zo liep ik een paar jaar geleden op een oude donkere stoffige zolder, waar de kleuren bruin en grijs overheersten door het vele stof en spinnenwebben die daar op de zolder, in al die jaren, was ontstaan. De dakramen en een oude looplamp zorgden voor wat licht in de duisternis daar. Toen mijn ogen wat aan het donker gewend raakten deed ik de ene ontdekking na de andere: de tijd stond daar stil. Niet dat daar iets van waarde lag, maar gewoon spullen die werden bewaard van “je weet maar nooit…” Maar van “je weet maar nooit” stond daar wel heel lang. Herkenbaar?

Ineens zag ik tussen al de grijsbruinetinten een lap stof in de kleuren rood, blauw en een stukje wit. Die lap stof was gewikkeld om een witte stok. Wanneer ik nog beter keek zag ik ook de oranje bol bovenaan de stok: de vlag, de Nederlandse vlag die met (nationale)feesten en herdenkingen uitgehangen werd! Vandaag is het Koningsdag en vele vlaggen zullen aan de gevel wapperen. Bij het zien van al die vlaggen geeft dit een nostalgisch tintje, omdat dit altijd al zo gedaan is bij speciale (nationale) gelegenheden: een traditie waar zelfs regels aan verbonden zijn. De vlag op die stoffige, donkere zolder zal vast ook
uitgehangen worden. Misschien wel uit het dakraam? En dan zie je ineens… ook die vlag uit het dakraam wapperen.

Foto gemaakt 13 augustus 2020

Iedereen een fijne Koningsdag!

Corina Sas

Corina Sas Fotografie: Explosie in de lucht

Explosie in de lucht

In de polder ligt een mooi hyacintenveld, daar wilde ik een foto van maken. Toen ik daar stond zag ik vanuit het zuidwesten, dat de lucht boven de polder donker begon te kleuren. Het begin van de buien die, volgens de weersvoorspellingen, over ons land zouden gaan trekken. Op hetzelfde moment probeerde de zon met haar zonnestralen, die in het het noordwesten nog aan de hemel hing, de aarde nog wat te verwarmen.

De windveren die daar waren ontstaan, waren ook een voorbode van weersverandering. De zon leek wel een strijdt te voeren met die windveren en die donkere lucht. Wie zal er winnen? Op het moment dat de zon achter de donkere wolken verdween leek het wel of er een explosie in de lucht plaats vond. En de naderende donkere lucht, vanuit het zuidwesten? Die kleurde bijna net zo mooi blauw/paars als de hyacinten op het land.

Helaas moest de zon het ontgelden en hadden de aankomende buien gewonnen. De zon verdween achter het zware wolkendek, de strijd was gestreden.

Foto’s gemaakt 11 april 2023

Corina Sas

Corina Sas Fotografie: Doorkijkjes

Doorkijkjes

Afgelopen week had ik vele ideeën over foto’s om te plaatsen, maar er moet uiteindelijk toch een keuze gemaakt worden. Wil dan ook niet steeds een zonsondergang of een vergezicht vanaf de dijk aan jullie laten. Alhoewel wanneer je hier in Westfriesland woont ontkom je er niet aan. We wonen immers aan de West Friese omringdijk. Als gevolg daarvan zijn de dorpen hier lang met daarachter de polder. Deze keer 2 verschillende foto’s vanaf (ongeveer) dezelfde plek. Doorkijkjes naar de polder! En zie eens hoe mooi en karakteristiek dit is. Een tulpenveld gezien door het hoge riet en de bloemkool oogst gezien door de beplanting langs de doorgaande weg. Heb ook nog een foto van rodekool, niet dat het ging om de rodekool. Maar om de donkere lucht die boven het IJsselmeer hing en langzaam aan kwam drijven. Die zware lucht, die bijna net zo paars was als de kolen op het land. Doorkijkjes naar de polder, let er eens op wat je ziet. Soms zijn wij ook toeristen in onze eigen omgeving.

Lees verder →

Corina Sas Fotografie: Achter de dijk

Achter de dijk

Dit is een van het meest gefotografeerde plek van Andijk! De dijk slingert hier, in verschillende bochten langs het land, om ons te beschermen tegen het wassende water van het IJsselmeer, tijdens de stormen. Maar de dijk geeft daar ook een luwe plek om te genieten van het mooie uitzicht.

Met of zonder zonsondergang: boven op de dijk of achter onder aan de dijk. Het maakt niet uit! En altijd zicht op de kerk. De kerk met haar 45 meter hoge kerktoren, die als een baken boven de dijk uitsteekt. Het is daar ook een mooie plek om je even de rust te gunnen op het bankje die daar op de dijk staat. Nog mooier is het, om naar beneden te gaan en dan vlak bij het water te gaan zitten. Je hoort dan het water klotsen tegen de stenen.

Lees verder →

Corina Sas Fotografie: Zicht vanaf de dijk: Hollandser kan het haast niet!

Zicht vanaf de dijk: Hollandser kan het haast niet!

Je raakt niet uitgekeken vanaf de West Friese Omringdijk, aan de ene kant een grote plas water, aan de andere kant het landelijke landschap. Voor ons, die er wonen “zo gewoon”. Ondanks dat “gewoon” is het uitzicht altijd weer verrassend! 

Op de foto zijn de koeien hard  aan het werk voor de productie van melk: ze smullen van het malse groene gras en een aantal liggen al te herkauwen. Het is voorjaar, het blad aan de bomen kleurt de takken een beetje groen. De rode en oranje tulpen staan in bloei. Ze lopen als strepen van links naar rechts over de foto. In de verte staat een molen en wanneer je goed kijkt staan er tussen de huizen ook enkele boerderijen.

Lees verder →

Corina Sas Fotografie: Drukte

Drukte

Zomer: een drukte van jewelste op het IJsselmeer. Kijk maar eens goed! Veel zeilbootjes en zeiljachten dobberen op het water. Is het een wedstrijd of pleziervaart, het kan allebei!

Het is niet alleen druk met bootjes, maar ook druk met vogels en vis. Want de visser heeft hier zijn netten uitstaan om vis te vangen. Ook hij weet wat de beste visstek is om zijn netten uit te zetten. Dat weten de de watervogels uiteraard ook. Alle palen van het visnet zijn bezet met meeuwen, die ene aalscholver heeft nog een plekje kunnen veroveren om zijn vleugels  in de wind te drogen. Het is leven en overleven in- en op het IJsselmeer.

Ik sta boven op de dijk en maak deze foto, fietsers passeren mij: het is hoogzomer en ieder wil genieten van deze mooie periode. En dat kan ook met zo’n grote multifunctionele plas water aan mijn voeten! Daar moeten we zuinig op zijn ondanks de drukte. Zo kunnen we er allemaal van genieten!

Foto gemaakt 31 augustus 2019

Corina Sas

Corina Sas Fotografie: Onder aan de dijk

3 maart 2018

Onder aan de dijk

Om deze foto te maken ben ik de Oosterdijk afgedaald en heb ik gelopen door bosschages en drassige grond tot aan het riet. Deze plek had ik al eens eerder bezocht maar toen was het IJsselmeer bevroren en waren er ijssculpturen langs de kustlijn van het IJsselmeer. Dit was bijna op dezelfde datum, alleen een jaar eerder.  Op deze foto  kijk je over het riet naar de vuurtoren De Ven, die trots en vier onder aan de Oosterdijk staat, precies in de bocht. Zodat de schippers zich hierop konden oriënteren en zo de weg wisten over de woelige baren van de voormalige Zuiderzee en later het IJsselmeer.

Lees verder →

Corina Sas Fotografie: De vissers

De vissers

Mistige dagen zijn best leuk om er met de camera er op uit te trekken. Toch is het wel een  koud klusje. Maar als je dat voor lief neemt kun je best mooie plaatjes schieten.

Toen ik daar achter de dijk, bij het IJsselmeer, was en dit tafereeltje zag vroeg ik me in eerste instantie af wat daar in de verte op de stenen dam zat. Maar toen ik thuis de foto’s had ingelezen en de foto wat groter kon maken zag ik dat het om een aantal watervogels ging, een reiger en aalscholvers.

Maar wat is dat nu voor een wrak wat daar in het water ligt? Is dat een auto die van de dijk was gereden, of een vissersbootje wat door de storm schipbreuk heeft geleden? En die paal in het water: een bord met een waarschuwing… of een lichtmast voor…

In ieder geval geeft mist op dit plaatje iets mysterieus, iets spannends waardoor je fantasie aan de loop gaat.

En de “vissers”? Zij eten hun buikje lekker vol om zo hun dag in goede gezondheid verder door te brengen en te zorgen voor hun nageslacht. Een van de schakels in de kringloop om het leven op aarde voor een ieder mogelijk te maken.

Foto gemaakt 28 november 2022

Corina Sas

Corina Sas Fotografie: Dit zou een willekeurig dorp kunnen zijn

Dit zou een willekeurig dorp kunnen zijn

Op de FB-pagina “Je bent Andijker als …” had ik een foto van de zonsondergang gepost. Op die foto ging de zon onder in het verlengde van de Kleingouwsloot. Gelukkig moest ik, om die foto te maken, niet een eind voor op pad. Want ik woon vlak bij dat water. 

Het is überhaupt een stressfactor  wanneer ik de lucht zie kleuren als gevolg van de ondergaande zon: alles hangt samen met tijd! Nu wil ik jullie niet steeds lastig vallen met zonsondergangen, maar het is best een uitdaging om dat  “anders” te fotograferen.

Lees verder →

Corina Sas Fotografie: Ik kijk ernaar uit!

Corina Sas Fotografie: Ik kijk ernaar uit!

Ik kijk ernaar uit!

Een zondagochtend in april. Er hangt mist in de polder. Toch besluit ik om even de polder in te gaan om te kijken of dat wat oplevert wat foto’s betreft. Rond 8.00 uur stap ik in de auto en ver hoef ik er niet voor te rijden. Ik stop bij een geel/rood tulpenveld, het bekende kleuren pallet van de tulpen. Het is rustig in de polder op een fietser en een aantal vogels na. Flarden mist hangt boven de tulpen. Dat belemmert wel het vergezicht, maar maakt de foto wel wat mysterieus. De mist die bij de bomenrij hangt, loopt als een balk langs de bomen waar je mooi onderdoor kunt kijken. Daar en tegen is de mist in de verte juist weer lager. Zie je de eenzame rode tulp tussen de gele? Een dwaling, noemen ze dat.

De zon komt langzaam op en weldra zal de mist verdwenen zijn. Gezien de blauwe lucht belooft het een mooie dag te worden.

Mooi, straks weer: de bloeiende bollenvelden die als een kleurige deken over de zwarte klei in de polder zal liggen. Ik kijk er al naar uit, jij ook? 

Foto gemaakt 18 april 2021

Corina Sas

Corina Sas Fotografie: Kijk eens!

Kijk eens!

Twee jaar geleden hadden we rond deze tijd een pracht van een winter!! Hoe die verliep heb ik al eens eerde geschreven. Die zondag, 14 februari 2021, kon je voor het laatst schaatsen, en daar werd ook gretig gebruik van gemaakt!! Er werd overal geschaatst: op de plaatselijke ijsbanen, op de vaarroutes in de polder, de waterberging bij Opperdoes, de Grote – en de Kleine Vliet, het IJsselmeer en Markermeer. Daarna zou volgens de weersvoorspellingen de dooi intreden.

Kijk eens naar dat jongetje, die een sprint maakt op het ijs van het Markermeer! Bij het zien van dit plaatje krijg ik zo’n reclame gevoel van een bepaald broodbeleg. Wie weet is dit zijn eerste sprint naar meer. Onze topschaatsers en – schaatsters zijn waarschijnlijk ook zo begonnen. 

Dat ik dit tafereeltje op dat moment door de zoeker van mijn lens zie: nog even een sprint en schaatsen op het prachtige spiegelende natuurijs. 

Je blijft er naar kijken.

Foto gemaakt 14 februari 2021

Corina Sas

Corina Sas Fotografie: Veel kijkplezier!

Veel kijkplezier!

Wanneer je op pad bent met de camera zie je de dingen soms net even anders. Vooral wanneer je meer inzoomt. Dit is voor mij soms net even interessanter.

Net zoals bij deze foto, die ik bij de Vooroever heb gemaakt.  Een foto waar je naar blijft kijken, vind ik. In deze foto ga je zoeken naar evenwicht, naar herhalingen, naar verschillen en naar overeenkomsten. Je gaat de foto verdelen in vlakken: is links hetzelfde als rechts en welke verschillen zijn er met de spiegelingen? Is  er verschil tussen onder en boven wanneer je de foto in tweeën  deelt? En dan het stukje water, waar de wind vele golfjes maakt, dat stukje water ligt  als een soort balk over de breedte van deze foto. Die balk breekt de spiegeling van de bomen. En ook de kleuren op de achtergrond en het donkere onderwerp: het licht van de zon is nog net te zien en reflecteert tegen de zware wolken.

Dit soort elementen in een foto vind ik een beetje kunst in de fotografie: je blijft kijken. En misschien herken je dit zelf ook wel.

Veel kijkplezier!

Foto gemaakt 18 januari 2023

Corina Sas

Corina Sas Fotografie: We zijn rijk

Wat zijn we rijk

Die middag zag ik vanuit mijn woonhuis, richting de dijk, mooie ijsblauwe en witte wolkenpartijen vanaf het IJsselmeer aankomen. Ik besloot om vlug  de auto in te stappen op weg naar de dijk: De Vooroever. Gelukkig kun je je auto daar vlakbij het IJsselmeer parkeren en ben je snel bij de rand van het IJsselmeer. Dat was maar goed ook want dit soort luchten veranderen continu: flinke wolkenpartijen waren met elkaar in gevecht. Er kwam iets “moois” aandrijven…

Ik stond daar bij het surfstrandje en toen ik me een kwartslag omdraaide zag ik dat de zon die al behoorlijk was gezakt, de wolken kleurde van de aankomende winterse bui. Ook daar pakten  de wolken zich samen.  

De zon was snel achter de wolken verdwenen en  de lucht kleurde toen ijsblauw en grijs, het moment om naar huis te gaan.

Dat was even genieten van het spektakel daar in de lucht. Wat ben je dan rijk dat je hier nog gelukkig de ruimte hebt, langs het IJsselmeer en in de polder, om  (nog bijna) tot de horizon te kunnen kijken en dan ook zulke wolkenpartijen te kunnen waarnemen. 

Foto’s gemaakt op 19 januari 2023.

Corina Sas

Corina Sas Fotografie: Weet je nog?

Weet je nog?

Weet je nog die winter van 2021? Die begon met een sneeuwstorm die bijna een dag duurde? Dat de kinderen met een stukplastic of slee de dijk af kon glijden? En dat later in de week de harde wind de kust van het IJsselmeer veranderde in mooie ijssculpturen? En dat we toen ook  de ijzers konden aanbinden om te gaan schaatsen, zelfs op het IJsselmeer? Dat begon op  7 februari en eindigde op 14 februari. Daarna kwam er dooi, maar dat betekende niet dat de pret afgelopen was: het ijs smolt en grote ijsschotsen dreven naar de kustlijn van het IJssel- en Markermeer en begon zich op te stapelen: kruiend ijs. Dit leverde uiteraard ook mooie plaatjes op.

Dit plaatje is gemaakt achter de dijk, bij De Vooroever, aan het einde van de dag. Wij konden het die dag niet laten om ook daar nog even te kijken. Het was rond half zes, de zon was al bijna onder, de schemering viel in. De horizon kleurde geel/oranje en de schaduw van de bomen vormden blauwe schaduwen op het ijs. Het lijkt zelfs alsof de laatste zonnestralen het ijs bijna roze kleurde. De schaatser wilde snel naar huis! Dat is maar goed ook want hoe nietig ben je toch, zo op die ijsvlakte van het IJsselmeer.

Foto gemaakt 13 februari 2021

Corina Sas

Corina Sas Fotografie: Het lijkt wel een winkelcentrum

Het lijkt wel een winkelcentrum

Wat een licht zo ’s morgens vroeg en wat een drukte met verkeer. Het lijkt wel een winkelcentrum met een boulevard. Een zwarte vogel lijkt plotseling op te vliegen. In de verte zie je een groot verlicht plein. 

Niets in minder waar: het is druk met verkeer in de polder. Fietsers, brommers, auto’s en vrachtwagens gaan voorbij. Het wordt al licht en men begint zich te verplaatsen van en naar het werk. Voor sommigen is de dienst  voorbij, voor anderen moet het werk straks beginnen. 

Het gebouw is een kassencomplex waar het licht brandt voor de groei van de planten. Dat licht weerkaatst tegen de wolken. En de lichtjes in de verte is geen groot verlicht plein maar een rotonde. Die lichtjes spiegelen mooi in het water van de sloot.  Als je goed kijkt komt er van links ook nog een vliegtuig aan. Op de voorgrond zijn er ook lichtjes op het water: een weerkaatsing van het licht uit de koplampen van …? De zwarte vogel is een vliegtuigje, het is een herdenkingspaal. Hier is een bommenwerper in de Tweede Wereldoorlog neergestort. Er zijn vele van deze herdenkingspalen in het West Friese landschap neergezet om de slachtoffers die voor ons hebben gestreden niet te vergeten: de sporen van de luchtoorlog.

Nee, dit is geen winkelcentrum maar het begin van een doordeweekse dag in de polder.

Foto gemaakt 30 januari 2018.

Corina Sas

Corina Sas Fotografie: Een nieuwe dag!

Een nieuwe dag!

Op de foto is de dag net begonnen, de zon klimt langzaam omhoog boven de laaghangende mist. Op de voorgrond een soort van steigertje met hekken, om aan te geven dat je voorzichtig moet zijn. je kunt er wel tussendoor om er, vanaf de steiger, te gaan vissen. Verder in het land staat een hek die de grens aangeeft: tot hier en niet verder. Als je goed kijkt kan dat hek wel open! De zon klimt verder omhoog en de zonnestralen verwarmen de koude vochtige lucht, je voelt de warmte. 

We zitten nu aan het begin van een nieuw jaar, iedere dag  wordt het een beetje langer licht. Wat zal dit jaar ons brengen? En wat brengt ons de nieuwe dag? Net als bij dit plaatje zal het niet altijd gaan zoals men zal denken of wensen. Maar er zullen ook genoeg dagen zijn met veel licht en warmte. Bij deze foto wens ik jullie voor het komende jaar: vele mooie en fijne dagen met vele gelukkige momenten!

Voor nu een fijne dag!!

Foto gemaakt 18 oktober 2022

Corina Sas

Corina Sas Fotografie: Mooi licht!

Mooi licht!

De kerstnachtdienst, de geboorte van Jezus, wordt overal uitbundig gevierd. Een mooie gelegenheid om op pad te gaan. Want als je geluk hebt dan zitten er in sommige kerken glas in loodramen waar het licht mooi doorheen kan schijnen. En dat is mooi om op de gevoelige plaat vast te leggen.Ook in de gereformeerde kerk aan de Middenweg in Andijk werd er een kerstnachtdienst gehouden. Het was het stil op straat. Een enkele auto reed voorbij en af en toe kwam er een wandelaar langs die de hond uitliet.

Lees verder →

Corina Sas Fotografie: Groepjes op het ijs

Een week winter met pittige vorst, zal het? Het was best spannend of men in het aankomende weekend kon schaatsen. En ja hoor, de vlag hing uit bij de ijsbaan en de media deed de rest: we konden SCHAATSEN!!

Vele begaven zich naar de ijsbaan om weer de eerste rondjes op natuurijs te rijden. Sommige bonden voor het eerst de ijzers onder, om dan al krabbelend op het ijs de eerste slagen te nemen. Muziek klonk uit de luidsprekers en menig kindje werd  na een uitglijder even getroost door hun ouder, maar gingen daarna weer met goede moed het ijs op.

Lees verder →

Corina Sas Fotografie: Als je naar deze plaatjes kijkt

Als je naar deze plaatjes kijkt

Het oudste buurtje op Andijk is “Het Buurtje” met de Buurtjeskerk uit 1667. Als het donker is en de lantaarns zijn aan, en je loopt daar over het smalle straatje dan lijkt het alsof je je in de jaren waant, dat in het bezit hebben van een auto een uitzondering was. Zo heb je in Andijk meer van dit soort buurtjes met straatjes waar net, of net niet, een auto in kan rijden.

Lees verder →

Corina Sas Fotografie: Hier staat ie dan in de mist

Hier staat ie dan in de mist

Hier staat ie dan, de vuurtoren ‘De Ven” aan de Oosterdijk, midden in de mist. De vuurtoren die werd gebouwd in 1700. En diende als lichtbaken voor schepen, zodat men wist dat men op de goede weg was. Destijds om de route van de Waddenzee naar Amsterdam te markeren. Dat hoeft  niet meer,  men heeft daar allang ander apparatuur voor uitgevonden. De vuurtoren is sinds 1966 een rijksmonument.

“De Ven” staat er na een opknapperiode weer mooi bij: keurig strak in het witte pak met rode hoed!

Lees verder →

Corina Sas Fotografie: Geen hand voor de ogen kunnen zien

Geen hand voor de ogen kunnen zien

Je bedenkt het wel om met mistig weer naar buiten te gaan: het kan  koud zijn tot op je botten. Maar voor fotografie kan het zeker mooie plaatjes opleveren.

Op deze foto’s is het  dichte mist. De foto met de bomen is gemaakt in de polder. Het fietspad slingert zich een weg door de mist. In de verte zie je nog een hek in het land staan. De bomen tekenen zwart af tegen de grijze omgeving.

De andere foto is van een steigertje wat staat in een soort van haventje achter de dijk. Daar kun je vanaf springen of zelfs misschien vanaf duiken, zo het IJsselmeer in. Bij het zien van deze foto zal je dit wel laten. Je krijgt het al koud, bij die gedachte. Toch zal menigeen in de zomer hier op deze plek gezellige mooie dagen beleven. Nu ligt het er verlaten bij.

We moeten nog even wachten tot we lange zomerse dagen hebben om daar aan het het IJsselmeer heerlijk te kunnen vertoeven, of  tot we in de polder mooie fietstochten kunnen maken met mooie uitzichten. Bij het maken van deze foto’s kon je bij wijze van spreken “geen hand voor de ogen zien” van de mist. Snel naar huis, want het is koud!

Foto’s gemaakt 15 januari 2022

Corina Sas

Corina Sas Fotografie: Spiegeling: wat is realiteit?

Spiegeling: wat is realiteit?

Heb zo m’n vaste padje om boodschappen te gaan doen. Dat is via de polder en rij dan met de auto langs een sloot die uitmondt in een soort vijver. Gelukkig is het wel verbonden met de andere sloten door middel van duikers anders zou het water daar veel te hoog komen te staan. Helaas is de brug, aan de doorgaande weg, in de jaren 70 verdwenen. Het was die dag bewolkt en windstil en toen ik erlangs reed zag ik in dat water een heldere spiegeling van de het oude bouwers huisje en de bomen die er staan. Snel naar huis om de camera te pakken, dat kon nog wel eens leuk worden.

Lees verder →

Corina Sas Fotografie: Foto’s intocht Sint Nicolaas in Andijk – Laatste Deel

ANDIJK | Het vierde en tevens laatste deel van de serie foto’s die Corina Sas maakte van de in- en optocht van Sint Nicolaas en zijn Pieten in Andijk.

Nou. nou, deze Piet heeft zich achter ’t petje verscholen…
Grote auto’s kunnen meer cadeau’s meenemen…

Hieronder nog meer foto’s!

Lees verder →

Corina Sas Fotografie: Even twijfelde ik of ik wel zou gaan

Even twijfelde ik of ik wel zou gaan

Het was rond 17.00 uur dat de lucht wat begon te kleuren. Het was wat bewolkt maar de zon scheen ook af en toe. Toch besloot ik om op de fiets naar het stukje polder, wat achter mijn huis ligt, te gaan. Zette m’n fiets tegen een boom en loop gewapend met camera door de natte klei richting het hek. Er stopte een auto en een meneer stapte uit met zijn hond. De hond werd uitgelaten, en de meneer zag mij foto’s maken. Ook bij deze meneer ging toen de aandacht naar de lucht. En al gauw zag ik dat hij zijn mobieltje pakte om foto’s te maken: “het is een mooi gezicht als de zon op de onderkant van de wolken schijnt”, riep hij. Tijdens het fotograferen zag ik verderop een auto staan en ook daar stond een persoon foto’s te maken.

Zo stonden we met z’n drieën “op een rij” in de polder te kijken naar de lucht die veranderde van kleur. De zon was nauwelijks te zien en piepte nog wat door de wolken. Heb ook een van deze foto’s op de weersite “Buienrader” geplaatst en daar heeft iemand op gereageerd. Die schreef: Prachtig daar in Andijk!

Dat klinkt als muziek in de oren! We hebben hier in West-Friesland gelukkig nog de ruimte waar we op bepaalde plekken, de polder en vanaf de dijk, toch nog de horizon kunnen zien. Ook al verandert dit …

En ik maar twijfelen of ik die middag nog wel naar dit stukje polder zou gaan, wat voor mij zo dichtbij is.

Foto gemaakt 3 november 2022

Corina Sas

Corina Sas Fotografie: Op de terugweg

Op de terugweg

Het was prachtig herfstweer en ik was in de gelegenheid om met de camera op pad te gaan naar het Streekbos. Het plan was om paddenstoelen te gaan fotograferen. Had er wel een aantal gevonden, maar mijn aandacht ging meer naar de mooie herfstkleuren en de spiegelingen in het water omdat het windstil was. De zon scheen op de bomen wat de herfsttinten ook ten goede kwam. Toch begon de schaduw over het Streekbos te vallen wat de kleuren van de herfst geen goed deed. Het was immers al bijna 17.00 uur.

Via de Veiling weg ging ik terug naar Andijk. De zon zakte verder en er kwam een rood/oranje gloed over de, ook al in herfsttooi staande, bomen die langs deze weg staan. Dat moest op de gevoelige plaat! De auto aan de kant gezet en dan bepalen hoe die bomen, en het gehele plaatje, het beste tot zijn recht zou komen. Het was druk op de weg en op het fietspad kwamen enkele fietsers voorbij. Voor de meesten was het werk gedaan, men keerden weer terug naar huis.

De zon zakte verder en het mooie licht was verdwenen.

foto gemaakt 29 oktober 2019

Corina Sas