De Gouden Ademhaling voor de Duisternis

Er ligt een vreemde, koortsachtige glans over de dijk bij Andijk. Het is het gouden uur, maar het voelt anders dan anders. Het zonlicht, normaal gesproken een warme deken aan het einde van de dag, straalt nu met een bijna wanhopige intensiteit. Het werpt een sterrenregen van duizenden fonkelende diamanten over het rusteloze IJsselmeer, alsof de zon nog één keer haar volle kracht wil tonen voordat haar het zwijgen wordt opgelegd door de maan.

Langs de rand van de polder, waar het droge, goudgele helmgras zachtjes ritselt in de wind, staat de tijd even stil. De mensen die hier zijn samengekomen, hun silhouetten scherp afgetekend tegen de gloeiende hemel, vormen een erewacht voor een kosmisch schouwspel. Ze praten zachtjes, hun gezichten gekeerd naar het westen, badend in de koperen gloed. Zelfs het metalen hek, een alledaags symbool van de polder, lijkt op te gloeien met een belofte van iets buitengewoons.

Het is een moment van ademloze verwachting. Iedereen weet: dadelijk zal de maan, een onzichtbare reiziger, een hap nemen uit deze perfecte vuurbol. De felle zonnester, die nu nog de hemel domineert, zal veranderen in een smalle sikkel. De warmte zal wegtrekken, de kleuren zullen vervagen naar een onwerkelijk grijs, en de vogels zullen zwijgen.

Maar nu nog niet. Deze foto door het oog van Corina Sas vangt de “gouden ademhaling” van de wereld. Het is het moment waarop het licht op zijn mooist is, net voordat het zich overgeeft aan de schaduw. Een ode aan de Hollandse zomeravond, op de drempel van een duisternis die even zeldzaam als magisch is.

Foto: © Corina Sas Fotografie
Tekst: G. van Keulen

Filed under: Corina Sas Fotografie, IJsselmeer, Zonsverduistering | Tagged: De Gouden Ademhaling voor de Duisternis |