Martin Baltes: De Trip naar Egypte | Deel 4: ‘Vooruitgang?’

Oud-Andijker Martin Baltes bevaart de wereldzeeën als chief-engineer. Via satelliet stuurde Martin Baltes in 2011 zijn verhalen naar de redactie van APB | Andijker Nieuws Net over zijn trip naar Dutch Habor.

Vanaf 17 september kunt u op deze site “De trip naar Egypte” lezen. Een nieuw avontuur, met heel andere omstandigheden en voorzien van foto’s en anekdotes…

image

Deel 4

‘Voortuitgang?’

clip_image002 
PMS MAYO bij volle maan

Drie weken voorbij, de resultaten

Vandaag heeft het voltallig personeel van de scheepswerf gestaakt! Er was niemand, een verloren dag als het aankomt op het verrichten van werkzaamheden om het schip beter te maken. Ze zullen wel gelijk hebben, want de betalingen zijn erbarmelijk laag. Als ik hoor wat mijn Egyptische werktuigkundige voor maandsalaris krijgt, dan is dat een bedrag waarvoor ik nog geen dag werk. Zulke verschillen! Ja, het verschil in kwaliteit van kennis en kunde is natuurlijk redelijk navenant, maar toch. Ik kan er als een grootvorst van leven, maar deze mensen moeten dagelijks hun dubbeltjes nog omkeren. Maar waar de staking om ging was dat er nu, vanwege de omschakeling naar een democratie, een salaris bedongen moet worden in plaats van een dagvergoeding, waarvoor ze nu nog werken. Die tijd hebben we in Nederland ook wel gehad, al was dat vóór mijn tijd, waaruit geconcludeerd kan worden, dat ze zeker 60 jaar achter lopen op het Westen. Misschien wel meer, het is overal aan te merken. Die arme magere ezeltjes, die nog zwaar beladen karren door de straten moeten trekken, zijn er wel een voorbeeld van, terwijl het land oliebronnen heeft. Het Slochterense gas is beter besteed en daarvan is iedereen wijzer geworden, maar zo gaat dat elders in de wereld zeker niet.

clip_image004De gang naar mijn minder riant hut ligt er nog steeds zo bij, zie de foto. Er was weer eens een extra laagje cement overheen gezet, waardoor we over planken moesten lopen om onze hutten te bereiken. Het cement was allang droog, maar die planken lagen er nog steeds. Nu zijn ze eindelijk door onszelf weggehaald, want het zijn benenbrekers. Vorige week zijn er wel twee mensen geweest die erg lang met luide stemmen hebben gediscussieerd in die gang, en iets weggehakt hebben en dat zelfs weer aangeveegd, maar verder weet niemand wanneer er iets mee gaat gebeuren dat op een afwerking gaat lijken. De spulletjes staan ook nog steeds in een hoek, verderop. Nee, hier is geen vooruitgang geboekt. Het gaat buiten mij om, het is mijn dienst niet. Laatste nieuws: alles moet er weer uit en overnieuw gedaan worden. Resultaat van tien weken. Ach, waarom zo’n haast dan …

Voortgang in de machinekamer

clip_image006Wat wel mijn dienst en verantwoordelijkheid is, is de machinekamer, waar we die motor moeten gaan uitwisselen en waarvoor we de aangekoppelde generator moesten verplaatsen. Dat heeft zes dagen in beslag genomen, er is nu een ruimte van ruim 2 cm breed tussen de koppeling van de generator en het vliegwiel van de stukken motor.

Foto: Overblijfsel van een zuiger

Met wat voorzichtigheid is dat voldoende om de motor er langs te hijsen. Meer ruimte had ik niet zonder een stuk van het platform erboven weg te snijden. Dat platform moet later toch weg en dan kunnen we, als het moet, de generator nog wel verder naar achteren schuiven.

Het volgende punt op het programma was dat alle elektrische zaken boven de motor, zoals licht, brandalarm, rookmelders en dergelijk werden verwijderd en dat heeft mijn Oekraïense elektricien binnen een dag voor elkaar gemaakt, en ook nog een schakelkast van de motor verwijderd, met meer dan honderd draden en draadjes erin voor de bediening, monitoring en alarmeringen. Dat moet dan allemaal genummerd worden om het weer terug te zetten als de nieuwe motor er staat. Dat duurt nog wel even, maar als het dan eenmaal zover is hebben we geen weken de tijd om de aansluitingen te maken.

clip_image008 
Links de generator, rechts het vliegwiel.
Alleen de rotor van de generator weegt al 7000 kilo!

De uitlaatgassenleiding van de turbocharger

clip_image010 
De uitlaatgassenleiding met de compensator op de turbocharger.

Een volgend punt op het programma was de verwijdering van de uitlaatleiding van de turbocharger. Deze werd van de isolatie ontdaan, maar dat was niet ver genoeg. De volgende dag werd er nóg een sectie verwijderd, nóg niet genoeg, dus nu moet er nog een stuk van de isolatiebeplating weg voordat de pijp doorgesneden kon worden. Die moet later weer aan elkaar gelast worden, een normale procedure.

clip_image012imageEen werktuig-kundige kijkt meewarig naar de achtergelaten rommel van het verwijderen van de isolatie, meestal steenwol, maar met een ouder schip als dit zou het ook glaswol kunnen zijn. Het is duidelijk dat de mensen van de werf wat rigoureus te werk zijn gegaan. De turbocharger eronder zit ook vol. Nou ja, die moet toch weg, en ze zijn natuurlijk nog niet klaar. Die compensator, zie de grote foto hierboven, is het glimmende stukje pijp met de ribbels aan de boven- en onderkant; deze moet wel heel blijven, want een reserve heb ik niet, en is ook niet nodig als men normaal doet. Zo’n compensator vangt de uitzetting van de pijp op die ontstaat door de grote temperatuurverschillen – de pijp kan wel 450°C worden, en de trillingen en schommelingen van de motor, die vooral bij starten of bij grote vermogensverschillen kunnen ontstaan. De motor staat zelf op een fundatie die weer op rubberen schokdempers staat om het geluid te isoleren naar de accommodatie, anders zouden we nog veel meer herrie in het hutje hebben. Daar slaap je slecht bij.

Verder zijn alle 24 fundatiebouten losgemaakt. Dat gaat met hydraulisch trekgereedschap, waarbij er hard aan de bout wordt getrokken met oliedruk, zodat de moer los komt te zitten. Vooral fundatiebouten zitten erg vast en moesten met bijna 1000 bar worden losgetrokken.

Dus alles bij elkaar is de motor nu los en zou omhoog getakeld kunnen worden. Goede vooruitgang is hier geboekt!

Verdere kleinere zaken

clip_image014 clip_image016

Pluggen in de afloopleiding van de motoren IN de tank!

Verder waren er nog veel kleinere dingen waaraan werd gewerkt en waarmee we duidelijk verbeteringen en vorderingen gemaakt hebben. Het viel alleen op dat zo gauw de werf in beeld kwam, en dan vooral de man die over de tanken en afsluiters gaat, er van alles misgaat. De ballastafsluiters waren door de laconieke man al voor de derde keer nagekeken, maar nog werken ze niet, waardoor we het schip niet recht kunnen liggen. We liggen nog steeds met een vervelende slagzij naar één kant.

Twee aflooptanken voor brandstof en olie, die waren gerepareerd, waren al goedgekeurd en afgesloten toen we ontdekten dat er nog een prop aan de binnenkant van de tanken moest zitten, waardoor er niets meer in de tank kon lopen. Die waren erin geslagen om te voorkomen dat er tijdens het lassen in de tank brandstof zou gaan lopen, maar waren er niet uitgehaald. Tanken weer openmaken, prop eruit meppen en weer dichtmaken; vervelend, maar niet echt veel werk, onnodig was het wel. Maar ook kunnen we nu geen vertrouwen hebben in de andere al afgesloten tanken, dus ik adviseerde de stuurman zijn tanken na te zien. De meesten liggen trouwens nog open, en dat verbaasde mij ook, want dat wordt normaliter niet gedaan. Als er één tank water zou gaan maken, bijvoorbeeld door een aanvaring of zo met een sleepbootje, die hier veelvuldig langs scheren dan loopt de rest ook vol en blijven we nergens meer op drijven: de Wet van Archimedes wordt teniet gedaan. Er worden risico’s genomen, dat is duidelijk.

Mijn kantoor op de brug

clip_image018 
Mijn kantoor op de brug, met ingezakte stoel.

In mijn kantoor op de brug zat ik te kijken naar de computer voor me en kwam tot de conclusie dat ik er niets mee kon doen. De vorige Egyptische Chief Engineer had geschreven dat net de harde schijf was gecrasht en dat er nu een oude schijf van de Eerste Stuurman in zat. Wat zou ik daar nu mee moeten? Er zat geen bestand meer in wat voor mij van belang was. Wat er wel in zit zijn virussen, want een antivirusprogramma zal wel te duur zijn geweest, al heb ik wel de indruk dat de meeste programma’s niet origineel zijn met alle updates uitgeschakeld: piraterij, dat voor een staatsbedrijf! Ook was er geen verbinding met een server waarop die gegevens moeten staan, geen internet en geen email van de zaak, zodat ik geen mensen kon aansturen. Tijd voor beklag, want dát kan in deze tijd niet. En jawel, daar kwam een IT-er en die kwam dat wel even fixen. De computer in mijn hut was eerst, maar dat ging niet goed, want de oude Windows XP kon niet communiceren met hun server, er moest Windows 7 op, maar die had hij niet mee. Hij zou de volgende dag terugkomen. Niet dus. Het duurde nog een week voordat er een andere kwam en die was zo eigenwijs en veeleisend dat ik hem weggetrapt heb.

clip_image020Foto: De minaret van de moskee steekt en hoor je overal bovenuit.

Oprotten, stuur maar een gewoon mens, en die is nog niet langs geweest. Deze mannetjes worden op pad gestuurd zonder opdracht: zie maar als je er bent. Ze gaan in een stoel zitten en dan wachten ze tot je een keer langskomt, en dan doen ze een computer email en internet geven dat om de haverklap uitvalt, nu al twee dagen weg, maar van een netwerk en organisatie is geen sprake. Dus maar zelf weer een plan gemaakt hoe ik het netwerk van minstens 24 computers aan boord zou willen hebben, wat er op moet, welke randapparatuur erbij moet zitten etc. en dat maar naar het management gestuurd. Geen reactie gehad nog. Zo komen we er dus niet, want ook mijn onderhoudsprogramma is totaal afwezig, dus heb ik geen idee wat er is gedaan en wanneer er wat gedaan moet worden. Het is een noodzaak voor certificering, maar ja, niemand die zich druk maakt. Zo rijgen de dagen zich aaneen en schieten we weinig tot niets op.

clip_image022Er is al maanden geen 2e Werktuig-kundige aan boord geweest, maar we hadden er één gevonden en was in ballotage goedgekeurd om te komen. Maar helaas was er na tien dagen door het management nóg geen besluit genomen om zijn vliegticket te betalen, dus haakte deze man af en zijn we terug bij AF.

Foto: Een “bushalte-hoek” waar witte busjes stoppen.

Zo is het ook met een aflosser voor mij: hij diende zich aan, was goedgekeurd, maar haakte af toen er na een week nog niets was vernomen; hij kon ergens anders sneller werk krijgen en had geen zin meer te wachten. Dus ik heb nu nog steeds geen tweede WTK en geen aflosser voor mezelf, maar toch ga ik op tijd naar huis. En dan is er gewoon de hele tijd dat ik thuisblijf geen Hoofdwerktuigkundige (HWTK) en ligt er van alles stil. Waarschijnlijk is dan dat ik eerder wordt teruggeroepen omdat dan de nieuwe motor gearriveerd is en de uitwisseling moet gaan beginnen, maar dat zien we nog wel. Ik heb er wel een mooie planning voor gemaakt, rekening houdend met de lage snelheid van werken van de scheepswerf. Als men die kan aanhouden krijg ik maar twee weken verlof. Maar ja, er zijn ook andere bedrijven die dringend iemand als ik nodig hebben, en waar het waarschijnlijk beter is geregeld dan hier. Een kwestie van vraag en aanbod, en vergoeding natuurlijk. De verschillen zijn soms redelijk groot, maar soms is het misschien beter minder te verdienen en in een goede geciviliseerde werkomgeving te werken dan in een derdewereldland te zitten en genoegen te moeten nemen met een lage kwaliteit van het leven.

Het zandstralen van het achterdek

clip_image024 
De Sahara op het achterdek na het zandstralen.

Het achterdek was van zijn houten vloer ontdaan en het was duidelijk dat de tand des tijds geen goed had gedaan aan het ijzerwerk van het dek eronder: roest, veel roest. Er zaten flinke putten in en zelfs gaatjes. Hele oppervlaktes waren flink aangedaan, maar het was voorlopig nog steeds goed genoeg volgens de surveyor, die alles geïnspecteerd had, alleen moesten de diepste putten opgelast worden. Maar de metingen waren door de roest niet nauwkeurig, dus moest het dek worden schoongemaakt: zandstralen was de oplossing. Het hele dek leek wel uit de Sahara omhoog getrokken, terwijl men af en aan liep met emmertjes, die met de hand werden gevuld en vervolgens weer leeg werden gegooid op de berg zand naast het schip op de kade: recycling. Van dat losse gortdroge stuifzand, dat overal in doordringt, dus ook mijn machinekamers, waar de schoonmakers al hadden huisgehouden, en dat was goed zichtbaar, kwamen ook weer onder een laagje zand te zitten. Alles zit nu onder een grijze laag stofzand, niet weg te krijgen.

clip_image026 
Ons gangboord onder het zand, het slepertje naast ons ook.

Er ligt een redelijk nieuw sleepbootje naast ons, niemand er op, maar helemaal onder, de kade ook, en alles wat er op staat ook. Wat een toestand. Alleen weg te krijgen met een flinke hoeveelheid water. Een stortbui van een paar uur zou welkom zijn, maar ik denk niet dat het hier veel regent. Op de kant ligt ook het verlengstuk van de kraan, die men probeerde terug te monteren, maar dat lukte niet, want er waren wat glijstukken vergeten en dus zat het stuk er met wel erg veel speling in zijn huis. Ook er weer uit, en dus ligt het weer weken op de kant. Het is ook geen werken met dat zand om je heen.

clip_image028 
De machinekamer met de draaiende motoren kregen ook een zandlaagje.

Het zandstralen stond al wekenlang in de planning en eindelijk was het er van gekomen, al had ik gedacht dat het wat minder rommel had moeten geven. Zelfs in de accommodatie is het doorgedrongen. Nu de dekken schoonvegen en alles in de grondverf zetten, aflakken en het hout er weer netjes in leggen. Daarna kunnen we weer met de hele grote schoonmaak beginnen, en daar is men hier niet erg goed in. Eens zien hoe we dat kunnen stimuleren.

Ook de machinekamers kregen hun deel. De bakboords machinekamer waar de nog draaiende motoren in staan hadden net een schoonmaakbeurt achter de rug, maar nu kunnen de vier mannen weer van voren af aan beginnen. Ze bleven erbij lachen, dus erg vonden ze het vast niet. Langer werken, meer inkomen, moeten ze gedacht hebben, al zal ik maar niet vragen wat het ze oplevert.

Nog een rondje ontspanning

We zouden acht kanalen satelliet-TV moeten hebben, maar de satelliet is al wekenlang stuk. Nu ook nog dus. De elektronische kaart die ervoor zorgt dat de schotel automatisch op de satelliet gericht blijft, als het schip beweegt of draait, is stuk, dus de schotel staat stil. Nu hebben we die eens handmatig op de satelliet gericht, maar ja, dan gaat het schip weer wat slagzij krijgen en is het weer weg. Meerdere keren per dag de instelling opzoeken is de elektrotechnicus te veel gevraagd, dus dat gebeurt sporadisch. Nu zijn er maar twee Engelse zenders, het BBC-nieuws en een sportkanaal met Engels voetbal, en de rest is in de lokale taal; daarvan valt niets te maken. Niet echt gezellig dus. Maar goed dat ik een eBook Reader met een hele bibliotheek aan boeken heb meegenomen, want daarvan maak ik dagelijks goed gebruik. Bijna een boek per week nu; ook het boek dat de vorige kapitein, Jeffrey Parfitt, zie een vorige aflevering deel 2, heeft geschreven heb ik uit en over piraterij ging op eenzelfde schip als deze, en dat was erg spannend – een aanrader en vrij verkrijgbaar in elk formaat via een email aan mij of via het Andijker Nieuws Net mag ook.

In tegenstelling tot een aantal anderen ga ik niet elke avond de stad in naar een bepaalde kroeg, het trekt me niet. Het zou een “oude zeemanskroeg” zijn; een bezoek staat voor volgende week gepland, maar dan wel in de middag. De lokale bevolking gaat zeker niet naar een kroeg en zien eigenlijk liever dat niemand dat doet; ze zitten liever in een theehuis aan een thee te lurken en aan een waterpijp te zuigen.

Soms worden ze wel eens agressief, dus iedereen neemt als het eenmaal donker is een taxi terug naar de poort met de corrupte poortwachters. Eens ging er iemand lopend terug en kreeg problemen met iemand, die hem een flinke hoofdwond bezorgde door er een steen tegenaan te gooien. Het was eenmalig en mijn lokale engineer bezwoer me dat het vrijwel nooit gebeurt. Ja, maar toch, beter gezond en voorkomen dan genezen, denk ik dan.

clip_image030 
Vissers langs de boulevard.

Maar omdat ik toch een vrije middag per week heb, ging ik deze week maar eens niet op vrijdag, zoals vrijwel iedereen, maar op zaterdag. Dan hoef ik niet in hun gezelschap te blijven en al dat bier op te drinken dat ze me steeds geven. Het wordt gauw te veel.

Het hele poortwachtergedoe met Habibi weer doorlopen en op mijn gemak doorgelopen langs de nog steeds drukke markt naar de boulevard, waar het een ook drukte van jewelste was, vooral met auto’s. De ene auto had zijn claxon nog niet stil of een andere begon luid te schallen. Met gevaar voor eigen leven ben ik tussen de auto’s door naar de overkant gelopen om rechtsaf langs de zeekant te wandelen, in de warme zon waar meerdere mensen liepen, of op stenen langs de zeerand, tussen een berg van allerlei plastic afval, zaten te vissen. Ik heb niemand een vis zien vangen, dus erg happig waren de vissen niet – of al lang gestikt in dat plastic natuurlijk. Maar je moet wat doen op je vrije dag. De mensen zag je ervan genieten, dus dat kan geen kwaad. Hele gezinnen waren er aan de wandel, maar ook verliefde stelletjes, al mogen die natuurlijk niet te veel intimiteit tonen. Het was toch wel kleurrijk te noemen en velen zeiden mij vrolijk en vriendelijk gedag.

clip_image032 
Opstoppingen wegens ongedisciplineerd afslaan. Let op de ezelswagen!

Ik besloot om die hele boulevard maar eens af te lopen, en dan nog een stuk terug naar waar ik wilde zijn, totaal zo’n 6 kilometer vanaf de poort. Lekker kuieren en zien wat de brave bevolking daar allemaal uitspookt. Lekker ontspannen. Niet erg druk van de wandelaars, maar toch genoeg om voor de voeten te lopen. Vrouwen met kinderen ook; op andere dagen zie je weinig kinderen op clip_image034straat. Op de terugweg kwam ik bij een hotel, Luxe Hotel Sofitel Cecil (voor de liefhebbers: http://www.sofitel.com/gb/hotel-1726-sofitel-cecil-alexandria/index.shtml) en dacht ik in de luxe bar een fijn glas te gaan heffen, maar de bar was nog gesloten helaas. Het zag er op de website zo mooi uit en ik had even behoefte aan een beter verzorgde omgeving. Het zag er allemaal prachtig uit, maar nu moest ik met de reeds zeer oude, maar wat kleine Otis-lift (zie foto hiernaast: de dubbele Otis-lift), waar je nog een hek moet dicht trekken anders gaat hij gewoon niet, naar de bovenste verdieping, waar zich een Chinees restaurant bevindt. Deze schonk dan nog wel een biertje, al was dat niet het drankje dat ik in gedachte had gehad, toen ik aan de wandel was. De tafeltjes en de stoelen waren duidelijk overvloedig gebruikt en al lang niet nieuw meer, maar ik kon zitten, maar ook rustig wat rondlopen, want daarboven had ik een prachtig uitzicht op de baai en het verkeer dat er probeerde langs te razen; er lijken geen regels te gelden, maar zonder claxon kom je nergens. Een ambulance werd gewoon vastgezet tussen de auto’s en kreeg geen voorrang ondanks zijn zwaailichten en luide signalen. Geen 15 minutenregel daar, dacht ik gelijk, maar het lijkt me ook niets om daar in een ziekenhuis terecht te komen. Als het daar net zo vies is als bij de mensen thuis ….

Om half zes, na een paar Chinese snacks en nog een flesje Heineken zocht ik de Otis-lift weer op en ging lopend terug naar Habibi. Zijn 5 Egyptische ponden had hij gauw te pakken en ik mocht verder lopen naar het schip. Even over zes was ik weer in mijn hutje om de avond verder in alle rust door te brengen met wat lezen en een kort filmpje. Zondag zouden ze allemaal weer komen werken, is de verwachting. Of zouden ze weer gaan staken?

Volgende week aflevering 5: ‘Laatste loodjes – wat te doen?’

image

clip_image036 
Ingang van de baai rechts, het toeristische kasteel links.

image

Tekst & Foto’s © Martin Baltes – APB | Andijker Nieuws Net

image
Vorige week hadden we de verkeerde ligplaats aangegeven van het schip in de haven van Alexandrië (Egypte). Dit kaartje geeft de juiste locatie (rode cirkel) aan van de PMS Mayo.

Vorige delen

About these ads

Eén reactie

  1. Voor de liefhebbers: de diameter van de zuiger hierboven, die duidelijk zwaar te lijden heeft gehad en nu schroot is, is 32 cm. In zo’n motor hobbelen er zes van die dingen op en neer met verbazingwekkende snelheden.

Reacties zijn gesloten.