Martin Baltes: De Trip naar Egypte | Deel 3: ‘Het valt niet altijd mee’

  Oud-Andijker Martin Baltes bevaart de wereldzeeën als chief-engineer. Via satelliet stuurde Martin Baltes in 2011 zijn verhalen naar de redactie van APB | Andijker Nieuws Net over zijn trip naar Dutch Habor.

Vanaf 17 september kunt u op deze site “De trip naar Egypte” lezen. Een nieuw avontuur, met heel andere omstandigheden en voorzien van foto’s en anekdotes…

 

image

Deel 3

‘Het valt niet altijd mee’

 

clip_image001

PMS MAYO zoals op de sloepen geschilderd

 

Andere cultuur, ándere gewoonten en ándere resultaten!

Zoals ik al in het eerste deel berichtte valt het niet mee om met de lokale bevolking samen te werken. Er is een enorm cultuurverschil om mee te beginnen en het is mij duidelijk, dat de aangehangen godsdienst hen erg belemmert in hun ontwikkelingen, wat vanaf hun geboorte moet hebben plaatsgevonden. Worden baby’s in de Westerse wereld vrijwel direct geconfronteerd met hun bewegende en geluid makende wereld om hen heen, waarbij alles in proporties wordt toebedeeld, in de landen die de ver doorgezette genade van de godsdienst ondervinden worden de baby’s óf constant gedragen, óf op een bed gelegd, het liefst vastgelegd, zogenaamd voor de veiligheid. Geen tingel-tangeltjes boven een netjes opgemaakt wiegje, geen slaapverwekkende geluidjes voor het slapen gaan, geen speeltjes om mee te spelen, geen gekruip over de vuile vloer, niets om stuk te maken, niets om tegenaan te gaan hangen om te proberen te staan, het is er allemaal niet bij, tenzij je in een rijk gezin wordt geboren – en ook daar is het maar de vraag. Men leeft op de grond, kind op schoot, dat nergens heen mag. Al die jaren dat het bij moeder overdreven beschermd moet blijven hangen is de hersenactiviteit van de baby vooral erg laag, tot bijna nul gereduceerd, in een periode dat het brein juist enorm moet leren en groeien. Dan beginnen ze erg laat met naar de nationale, meest gratis lagere school te gaan, en als ze dan gaan, leren ze vooral veel over de godsdienst en blijft er weinig tijd over voor algemene kennis van zaken, ook al door de vele godsdienstige handelingen die men dagelijks dient te verrichten.

Het zit door de eeuwen heen in de cultuur verweven, vastgelegd in de genen, niet te veranderen. Hierdoor wordt men erg eenkennig en leeft men vooral geïsoleerd binnen hun eigen omgeving, en van de rest van de wereld; buiten het deel van de stad of het dorp waar men is geboren komt men zelden of nooit en weet men ook niet erg veel van af. De opgelopen achterstand in de ontwikkeling van de hersenen wordt nimmer meer goedgemaakt – door hun afkomst zullen ze niet naar een buitenlandse universiteit kunnen – en de intelligentie in het volwassen stadium is meestal tamelijk laag in vergelijking met iemand in het Westen, die lager en voortgezet onderwijs heeft genoten. Over het algemeen dan, ze zijn niet allemaal hetzelfde natuurlijk. Sommigen hebben rijke ouders gehad, die hun kinderen naar een kostschool stuurden, soms zelfs in het buitenland. Waar dat geld vandaan komt is een tweede.

clip_image003  Een deel van de scheepswerf, overal ligt wel wat, en al lang

Het begrip van de mensen is dan ook op een laag pitje gesteld, waardoor het erg moeilijk is iets duidelijk te maken, maar dat moet natuurlijk wel. Hoe ze die ingewikkelde piramides hebben kunnen bouwen is een raadsel, al zijn er verhalen dat er buitenaardse hulp is geweest. Misschien is het tijd dat die hulp nog eens langs komt, want de ontwikkeling is laag en wordt maar erg langzaam beter.

Het lokale systeem van werken

Dit schip is van een groot staatsoliebedrijf en de mensen die de scepter mogen zwaaien moeten besluiten nemen om het schip te kunnen laten werken. Deze mensen dwingen respect af van de lokale bevolking, maar ook van de Westerse mensen aan boord, zeven of acht man in de hoogste gelederen van de bemanning, wordt respect verwacht. Daar zit dan direct de kneep, want door de enorme cultuurkloof is het wederzijdse onbegrip groot. De Westerse mensen hebben hoge opleidingen, veel ervaring en zijn een gestructureerde organisatie gewend, die de veiligheid steeds voor ogen heeft, terwijl de lokale superieuren van het bedrijf niet altijd de technische kennis bezitten die de Westerlingen hebben. De Westerse mensen zijn juist vanwege hun ervaring en kennis aangetrokken om de zaken gestroomlijnder te laten verlopen. Dat is een stevige opdracht, die niet moet worden onderschat.

clip_image005

Zoveel troep in het water…

Die superieuren hebben het laatste woord voor iedere uitgave die gedaan moet worden, al moeten zij dat weer met hún superieuren bespreken, en die hebben weer een laag (of twee) daarboven, die allemaal willen meedelen in het systeem én ervan moeten eten. Corruptie is gemakkelijk in te zien in dergelijke systemen, wat weer fnuikend is als het aankomt op snelle besluitvorming. Allemaal hindernissen, die de organisatie van een schip, en zijn veiligheid niet ten goede komt. Dergelijke systemen zie je in Indonesië, waar ik nog steeds woon, natuurlijk ook. Ik let daar wel eens op, hoe de mensen kleine probleempjes proberen op te lossen en kom soms tot de conclusie dat het duidelijk is dat ze op de kleuterschool nooit met een blokkendoos hebben gespeeld of figuurtjes in allerlei vormpjes in een kubus met corresponderende gaatjes hebben gestopt. Het kwartje valt zelden in één keer, soms zelfs niet na een dozijn kwartjes.

Stel je voor, dat je iets simpels moet uitleggen aan de hand van een tekeningetje, waarbij je door het lijntje te volgen van het ene werktuig naar het andere gaat, zoals een koelwatersysteem en men maar niet door heeft waar het om gaat, dus steeds vragen stelt waarvan je denkt, hoe kom je erop – het heeft er toch niets mee te maken – en dan maar weer bij het begin moet beginnen. Na hoeveel keer geef je het op? Zes keer is mijn grens, dan roep ik iemand anders erbij, die het mag proberen. En als het dan eindelijk gelukt lijkt te zijn, moet het een stap hoger komen en begint het van voren af aan. De vermoeidheid is dan groot, de vooruitgang volkomen stilgevallen en dan zijn we nog niet aan moeilijke zaken begonnen. Je zou verwachten, dat men de beoordelingen van de ervaren mensen eens zouden aannemen, maar dat is er dus ook niet bij. Onderwijs, begrijpen, doorschuiven, zo is de volgorde eigenlijk. Zolang er maar geen besluit is genomen dat terug te voeren is op een persoon die lager in de pikorde zit, want dan heeft hij zijn superieuren tekort gedaan en misschien wel meer geld eruit gehaald dan hen. Dat kan natuurlijk niet, en iedereen is dan ook bang een besluit te nemen: doorschuiven.

Wennen aan gebrek aan hygiëne

clip_image006Ik kom het rapport tegen van de vorige Chief Engineer, waarin staat hoe hij denkt dat het komt dat de motor is stuk gedraaid. Die conclusie, die een menselijke fout inhoudt, deel ik volledig, al kan ik een kleine uitbreiding geven die verder niets bijdraagt aan het al afgeronde schadeonderzoek, maar hij schrijft ook, dat een andere essentiële hulpmachine al 9 maanden niet werkte, omdat er geen onderdelen voor kwamen, die al meer dan een jaar geleden besteld zijn. En er zijn nu ook geen schoonmaakmiddelen meer om de machines mee schoon te maken, geen lappen ook, geen speciale zeep voor de vuile vette handen en ga zo maar door. Alles is op geraakt en niet aangevuld; dit zijn de basiszaken, maar ook de noodzakelijke onderdelen die regelmatig vervangen moeten worden voor een veilig bedrijf van het schip komen niet, en als er wat komt zijn het soms plaatselijke vervangingsmiddelen van niet gering lagere kwaliteit.

Men begrijpt niet waarom we die zaken nodig hebben, en het is ook niet uit te leggen. Zelf leven ze hun hele leven in de rotzooi, gooien alles ter plekke weg waar ze het niet meer nodig hebben, gebruiken geen zeep want dat kost geld wat er weer niet is, want anders moeten ze werken om het te krijgen en het aanbeden opperwezen, waarvan men verwacht dat die alles voor hen regelt lijkt in zijn laatste dag, de rustdag, vast te zijn blijven zitten, want er gebeurt werkelijk niets dat erop wijst dat het opperwezen ergens de hand in heeft. Integendeel, zou ik zeggen, gelet op de stinkende vuilnisbelt waarop men leeft, met de stank van een riool en rottend vlees en groenten in de met vliegen en kookluchtjes bezoedelde lucht. Allemaal oorzaak: de primitieve mens, in grote getale aanwezig, en het ontbreken van orde en gezag, dus geen discipline. Alle regels die wij al lang als normaal geaccepteerd hebben worden hier met voeten getreden: ze weten het gewoonweg niet. Alle veiligheidsvereisten die werken op een schip nu eenmaal met zich meebrengen, daarvan heeft men geen weet. Men doet maar zoals men thuis gewend is, kan niets leren want het geleerde wordt sneller verleerd dan aangeleerd en het is een wonder dat er niet veel meer ongelukken gebeuren. Misschien dat het opperwezen af en toe toch nog een hand boven iemands hoofd houdt, maar ik hou af en toe mijn hart vast.

Ongedierte heeft het goed

 

clip_image010 clip_image012

Het kombuis, met voorbereide maaltijden onder folie…

De messroom met au-bain-marie,
leeg nu

Hoe krijg ik dit schip weer op de rails, denk ik dan. Zoveel onkunde en tegenwerking heb je niet vaak bij elkaar. De meeste Westerse mensen zijn hier al 8 jaar, vanaf het moment dat de Egyptische regering het schip kocht, en hebben de kwaliteit slechts naar beneden zien gaan door roofbouw op de aanwezige voorraden en verregaande vervuiling, die niemand wil opruimen. Overal zie je die vervuiling, in het water van de haven waar we in liggen, in de messroom, waar we eten en de kakkerlakken vrolijk rondlopen – ze zijn nergens bang van want niemand jaagt op ze, de kombuis waar het eten wordt bereid met gerei dat is afgespoeld, niet afgewassen. De stof die overal ligt en geen enkeling die het opmerkt. We hebben een steward, een jongeman die de hutten schoonmaakt, de bedden doet en de was. Een vriendelijke jongen en als ik zeg “Thank you” dan zegt hij steevast “Very much”. Deze knaap doet het niet eens erg slecht, maar hele stukken die elke dag worden overgeslagen, aan andere dingen die al maanden zijn overgeslagen en dus vol stof zitten wordt geen gedachte gewijd die zegt dat er een sopje overheen moet. In de machinekamer werken ze aan die motor met daaraan gekoppeld de generator; de koppeling is lang bedekt geweest door een deksel uit veiligheid en zit onder het vieze vet van jarenlang draaien. Ondanks dat ik het verschillende malen heb gezegd is er niet één die eerst wat schoonveegt voordat hij er een sleutel opzet. Gevolg: vieze handen, die je overal waar ze die hebben neergezet terugvind. Ik heb de baas bereid gevonden me vier mensen te geven die de hele dag schoonmaken in mijn machineruimtes. Ze doen hun best, maar de lage standaard blijkt uit alles. Beter dan niets, en voorlopig hou ik ze gaande.

Van de week zag ik zo’n vieze zwerfkat aan boord, die vuilniszakken op het achterdek openkrabde en er feilloos wat te eten uit haalde. Dan kan ik niet geloven dat het schip zonder ratten is! Die vuilniszakken horen daar niet, maar moet vijf meter verder in een vuilcontainer op de kade gegooid worden: net iets te ver kennelijk, voor deze mensen. Eens in de zoveel maanden wordt het schip gegast. De bemanning is dan een paar dagen in een hotel ondergebracht terwijl ze giftig gas in alle ruimtes van het schip laten. Dat moet dan zorgdragen voor de verwijdering van katten, ratten, muizen, kakkerlakken en ander ongedierte. Voor zolang het duurt.

Kleptomanen

imageEn dan zijn er mensen die stelen. Niet alleen het gereedschap uit de werkplaats, de scheepswerf heeft zelf bijna geen gereedschap (meer), maar ook uit de hutten. De hut moet steeds op slot blijven, want alles wordt eruit gehaald en zal wel ergens worden verkocht. Leg geen pen op je bureau, want als je koffie gaat halen zit je zonder. Allemaal droefenis ten top, allemaal het gevolg van hun primitieve opvoeding en bijna waanzinnige geloofsovertuiging die geen ruimte laat voor civilisatie zoals wij die kennen. Mensen die op de brug hun kleedje uitspreiden en gaan bidden, kastjes met het heilige boek erin op de voor- en achterbrug en in andere openbare ruimten, dat vindt je niet vaak elders en naar mijn idee hoort dat ook allemaal niet op een schip thuis. Een gebedsruimte kan vast wel ergens gecreëerd worden, dat hoeft niet op de grond op de brug, waar anderen werken en steeds langs moeten lopen. Niemand die er wat van zegt, of durft te zeggen, denk ik. Ik zag ook een man hetzelfde doen in de berm tussen twee wegen vol auto’s, dus zal het normaal gevonden worden. Er lopen ook een paar fanatiekelingen bij, je haalt ze er zo uit, en een paar met grote baarden. Heel erg gelovig, maar wel jatten, ook van elkaar!

imageJa, een totaal andere cultuur, maar wel mee willen doen met de rest van de wereld die geld verdient met offshore werk. Volgens mij is het gewoon een stuk goedkoper om het nodige offshore werk in Egypte door een Westers schip te laten doen, tegen een goede vergoeding natuurlijk, want dan weet je dat het op de juiste manier gebeurd, dat het veilig is en dat er jarenlang niet naar omgekeken hoeft te worden, in plaats van te denken, dat ze het zelf ook wel kunnen en daarmee geld kunnen besparen, want het zal zeker ten koste gaan van de veiligheid van de duikers, als die ooit hier gaan komen, terwijl met de lagere kwaliteit van de middelen natuurlijk geen topresultaat verwacht kan worden. Het kwartje is niet gevallen, ook hier niet. De trots van de cultuur heeft gezegevierd. Mensenlevens tellen niet.

De meeste mensen, die hier al acht jaar werken, zijn helemaal afgestompt en zijn een deel van hun vakkennis kwijt, want dat hoefden ze al die tijd niet te gebruiken. Ze geven ruiterlijk toe alleen hier te zijn voor het geld dat ze aan het eind van de maand krijgen, al is ook dat niet helemaal zeker, en verder maar te zien hoe het afloopt. En aflopen zal het vast wel op deze manier, want motivatie is er niet of nauwelijks.

De salarissen worden ook niet meer op tijd overgemaakt, krijg ik te horen van hen – ik werk niet voor hun baas en mijn gage zal ongetwijfeld worden betaald op de tijd die is afgesproken – en de vorige Hoofdwerktuigkundigen werden voor hun fout, die een stukken motor opleverde, gestraft door de helft van hun salaris in te houden. Misschien een normaal middel in deze cultuur, maar zeker niet in de onze, reden ook waarom ze er niet meer zijn en ik hier nu de brokken kan gaan proberen te lijmen. Dat zal zeker nog niet gaan meevallen.

Op zoek naar ontspanning

We zoeken af en toe ontspanning. Het eerste waar ik altijd naar kijk is of er een loopband aan boord is, die ik redelijkerwijs kan gebruiken voor mijn dagelijks oefening, een half uurtje joggen. Dan hoef ik niet van het schip af en dat op de kade te doen, wat hier toch al niet kan vanwege de rommel en de slechte of afwezige bestrating. Ik vond een loopband, en andere fitness machines in het vooronder, waar ook hydraulische werktuigen staan voor de boegschroeven. Het was duidelijk dat het ding al maanden niet was schoongemaakt; het zat onder de troep. Nou ja, beter dan niets, dacht ik nog, want op het zusterschip stonden ze onder het helikopterdek en daar was het heel erg warm. Hier is het iets minder warm, maar het apparaat werkt goed, al had men met vindingrijkheid wijzigingen aangebracht toen de elektronica eens faalde. Het werkt alleen nog op handbediening.

clip_image015Maar dat is het enige dat ik gebruik, dus dat is mooi. Monter ging ik die avond, gewapend in jogkledij en joggingschoenen, het vooronder in en wist de loopband aan de gang te krijgen. Opwarmronde op 5,5 km/uur, dus 5,5 ingedrukt en daar ging de loopband toch tekeer! Bij 3,4 kreeg ik de indruk dat ik zo’n beetje op mijn normale warmloopsnelheid was gekomen. Zou die elektronica dan gewoon stuk zijn? Dat zou vervelend zijn, want dan kun je je snelheid niet goed bijhouden. Ik gebruik altijd 5,5 – 6,0 -6,5 – 8,0 en 9,0 km/uur voor een rondje op de loopband. Terwijl ik aan het inlopen was zat ik dat zo eens aan te kijken en bedacht dat dit een Engelse of Amerikaanse loopband was en dat het dus in mijl per uur werd aangegeven. Later de snelheden omgerekend en toegepast en ik was weer helemaal in mijn nopjes. De loopband gecentreerd, want die zat ook helemaal in de zijkant te draaien, dus veel gebruikt werd hij vast niet. Dat is prima, want dan hoef ik ook op niemand te wachten. En dat klopte ook; ik heb al twee weken dat ding voor mezelf.

Biertijd

De werktijden zijn hier aangepast aan de omstandigheden. Men begint pas om 8 uur ’s morgens, om 12 uur lunch, dan om 1 uur weer beginnen tot 4 uur; wij doen dan nog tot 5 uur. Normaal is van 6 tot 6. Vanwege de cultuur is de scheepswerf op vrijdag uitgestorven en wordt er helemaal niet gewerkt; zaterdagochtend is ook erg stil, zeg maar halve kracht. Wij hebben dan een vrijdagmiddag vrij en zaterdag doen we het ook rustig aan. Dus besloot ik maar eens van het schip af te gaan en te gaan zien hoe de stad eruit ziet, samen met een collega. Je moet je paspoort en een havenpas van het schip meenemen anders mag je niet weg. Het is een eindje lopen naar de poort, waarbij we onderweg minstens één keer gecontroleerd worden, waar we dus eigenlijk niet uit mogen, maar als je een biljet van vijf Egyptische ponden (€ 0,65) in je paspoort doet kan het wel en is het geld ongemerkt weg als je het paspoort terugkrijgt. Op dezelfde manier moet je daar ook weer naar binnen, anders moet je een heel stuk verder lopen naar de hoofdpoort, zoals ze dat zeggen.

We lopen zo de Middeleeuwen in en gaan op zoek naar een flappentapper; we vinden er één vlakbij een klein straatje waar de markt is. Zo’n markt ziet er heel anders uit dan bij ons en het is druk van de mensen en een herrie van jewelste door het geschreeuw van die groep. Ondertussen wordt er links en rechts geclaxonneerd door auto’s en motoren die met een sukkelgangetje zich door de mensen en over de natte prut heen worstelen. Ik durf er geen foto van te maken, want ze zijn gemakkelijk beledigd of boos. Laten we de toorn van het opperwezen maar niet over ons heen roepen, ook al heeft hij een vrije dag, dacht ik nog. Bovendien, het was al warm genoeg, dus geen drukte maken.

De ATM, zoals ze dat hier noemen, werd dus gevonden en het werkte ook nog, nu lokaal geld op zak: we konden bier gaan kopen, maar niet voordat we zeker een kilometer door het slechtste deel van de stad waren gelopen; tenminste, dat werd gezegd. Het viel allemaal wel mee, veel drukte, mensen en rommel, auto’s ook, die maar doorreden en waarvoor je echt opzij moest springen.

imageNa de wandeling kwamen we bij een overdekt terras waar we bier konden kopen; anderen van het schip zaten er al en hadden al de nodige biertjes in hun kraag gemikt. Het terras grensde aan een klein strandje, waar mensen konden zitten en in de zee konden zwemmen, die daar toch duidelijk tekenen van vervuiling had. Het mocht de pret niet drukken, want het was goed bezet, net als het terras. Alle tafeltjes en stoelen werden bezet en het was een drukte van jewelste. Meer dan zitten en bier drinken kon er niet gedaan worden. Er was wel een restaurant, die door collega’s aan boord werd afgeraden, want sommigen hadden er een voedselvergiftiging opgelopen. Nou kan dat daar overal wel, want ook aan boord gebeurde mij dat, maar ik denk niet dat het door het voedsel kwam maar door de vieze ongewassen handen van sommige personen, die van alles vastpakken, wat jij ook moet pakken. Waarom eten ze alleen met hun rechterhand? Daarom dus. Toen de maag begon te knorren heb ik toch een maaltijd genomen en die is goed gevallen en bevallen. Na een tijdje kreeg ik wel hoofdpijn van al de rokende mensen om ons heen die grote wolken uitbliezen, die natuurlijk altijd mijn kant opkomen, een eigenschap van sigarettenrook.

imageGelukkig waren er geen waterpijpen, shisha’s genoemd. Ik heb me laten vertellen dat er in een waterpijp het equivalent van één pakje sigaretten aan tabak gaat! Geen wonder dat de gemiddelde levensverwachting hier op ongeveer 65 jaar ligt. Af een toe een wandelingetje over de aanlegsteiger en terug gaf wat verlichting, maar niet echt. Het zal wel weer over gaan.

Om een uur of zeven was ik vol van het eten en het bier en vond het wel tijd worden om terug te gaan; de anderen gingen nog even door in een ander etablissement, waar een blind paard geen schade aan zou kunnen richten en het standaard erg vies was. Ik bedankte er voor en na een tijdje zoeken was een taxi bereid mij en een collega, die moeilijkheden had met zijn evenwicht en dus wat moeilijk liep, terug te brengen naar de poort. Het oude karretje bracht ons er feilloos en de chauffeur was blij met de tip, bijna het dubbele van wat hij vroeg – het stelde nog niets voor, ’t zal €3 zijn geweest. Vijf ponden per persoon betaald voor de poortwachter in uniform, Habibi, en het stuk terug gelopen naar het schip. Mooi op tijd terug en in het mandje. ’s Morgens om zes uur er weer uit, vaste prik, zowel thuis als ergens anders.

Ik had wel genoeg van die middag, die voor mij niet voor herhaling vatbaar was. Misschien volgende week op de vrije middag eens de andere kant opwandelen, een wat netter gedeelte in misschien. Wie weet wat men daar nog kan tegenkomen. Ik beloof niets nog.

Volgende week: maken we nu vooruitgang met het werk of lijkt dat maar zo?!

image

De haven van Alexandrië (Egypte) waar de PMS Mayo ligt (rode cirkel)

Vorige en huidige delen

About these ads